"Καντινιέρης"

Πως με έχεις μετρήσει;
Μπας και νομίζεις πως θα το βάλω κάτω;
Μήπως πως θα με δεις να σέρνομαι σιχαμένη σκουληκαντέρα σε βρωμόνερα;
Μήπως πως θα ρίξω την ασπίδα, ικέτης στα γόνατα να πέσω;

Μπας και με ζύγισες λειψό, κιοτή, μισάδι;

Ούτε εσύ ο ίδιος δεν θα το πίστευες αν το έλεγες σε σένα…

Εδώ ρε!
Στα δύσκολα, στα αληθινά, στα πονεμένα, με τα ουρλιαχτά παράφωνα να γκελάρουν σε ορθολογιστικούς τοίχους, να πνίγονται σε θολούς λυρικούς στίχους, να ξεγυμνώνονται σε χιλιοακουσμένους ήχους

Εδώ ρε!
Έστω Αεράμυνα, Λευκό Απολυτήριο, Εφεδρεία, Γιωτάς, Ορντινάντσα, ότι να’ναι…

Εδώ ρε!
Να μαζεύω με το άτσαλα χειροποίητο καροτσάκι του Δήμου, νέο-κατοχικά αποστεωμένα πτώματα, πρώην ζωές, λιωμένους εγκεφαλικούς ιστούς και κομμάτια ψυχομέταλλα από πλαγιομετωπικές συγκρούσεις Γρήγορων Συνδέσεων

Εδώ ρε!
Ο πάντα δεύτερος, ο γερογκρινιάρης, οπαραλίγοπετυχημένος, ο «θα μπορούσε να…», ο πολιτικά άστεγος με το καροτσάκι του super market και το χαμένο βλέμμα, ο συναισθηματικά ανώριμος από επιλογή, ο συγχυσμένος ηθοποιός που ξεχνάει τον ρόλο στην σκηνή χωρίς υποβολέα

Εδώ ρε!
Στον πάγκο, μόνιμα σε προθέρμανση, η αλλαγή που δεν έγινε ποτέ, ο φροντιστής με τις πετσέτες του ιδρώτα των άλλων και τα μπουκαλάκια νερό που δεν πίνει αυτός, ο καντινιέρης έξω από το γήπεδο, υπεύθυνος ωνίων, διαχειριστής τσίκνας από λουκάνικα τρίτης διαλογής, με άλλοθι την πραγματικότητα:

σε κάθε αγώνα, κάποιος πρέπει να ψήνει

Καταγράφω με πικραμένη λύσσα το «εδώ μου», δεν μου έχει μείνει άλλη επιλογή προς το παρόν…

…αυτή είναι η αλήθεια μου…



(- Κέτσαπ να βάλω;;.. )

Ωραία ήτανε! Αλήθεια!

(η φωτογραφία που πλαισιώνει την ανάρτηση έχει μια σημειολογία...)

Την Παρασκευή έγινε η παρουσίαση του 3ου βιβλίου του Πάνου στην Αθήνα, στον πολυχώρο των εκδόσεων Μεταίχμιο.

Περάσαμε όμορφα, πολύ ωραία πράγματα, γελάσαμε πολύ, ο Πάνος κατάφερε και ήταν χαλαρός ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ.

Δυστυχώς για αυτόν, επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά πως ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΑΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΑΥΘΑΔΙΑΖΕΙ ΟΤΑΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΜΑΣ.
(Λυπάμαι φίλε, φαίνεται πως έπρεπε να σου το πουν κατάφατσα μπας και το πάρεις απόφαση επιτέλους... χι χι χι...)

Μου δόθηκε η ευκαιρία να ξαναδώ φίλους και φιλενάδες (bloggers και μη), να πάρω τζούρες παράλληλης πραγματικότητας και αληθινής αλήθειας και να βγω για λίγο από την ισοπεδωτική καθημερινότητά μου, που μ'έχει σχίσει (όπως τους περισσότερους) τελευταία.
(Ναι, λυπάμαι που θα σας χαλάσω αυτόν τον μύθο, αλλά και εμεις οι όμορφοι βαριόμαστε μερικές φορές...)

Επίσης, θέλω να δηλώσω πως δεν έχω «πάρει», απλά τα ριγωτά πουκάμισα με «φουσκώνουν».
(Τ΄ ακούς ρε καρουμπαλιάρα;; Φιλενάδα σου λέει μετά...)

Γνώρισα από κοντά και μίλησα με δύο ξεχωριστούς ανθρώπους τον Γιώργο τον Παπασωτηρίου και τον Νίκο τον Κουνενή.
Συνειδητοποίησα για ακόμη μια φορά πόσο μικρός είναι ο κόσμος.
Πολύ μικρός ρε πστη μου!
Μια σταλίτσα λέμε!

Είχα την ευκαιρία να ακούσω πράγματα για τα οποία δεν είχα ιδέα, ή αυτά που ήξερα ήταν ελλιπή .
Να ανασάνω πάλι, μετά από καιρό τον αέρα της νυχτερινής Αθήνας και να περπατήσω μέσα στα στενά των Εξαρχίων.
(Θα πει κανείς : «Σιγά ρε! Τόσο μεγάλο πράγμα είναι; Εμείς το κάνουμε κάθε μερα»
Εγώ όχι πια ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΗΤΑΝ ΟΝΤΩΣ ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΑΓΜΑ, ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΕ ΣΥΝΑΡΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΥΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΠΗΞΙΜΟ ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ)


Επίσης, να δηλώσω ότι προμήθευσα τον ΠιΧι, με ένα DVD που περιέχει τα άπαντα σχεδόν του ΑΡΚΑ, την «Χωματερή» του Λέανδρου και μερικά άλλα, μπας και έρθει σε επαφή επιτέλους με τον κόσμο των comic έστω και τώρα, που ακόμη θεωρεί ως comic την ΖΑΚΟΥΛΑ, το ΣΩΦΕΡΑΚΙ, και το ΤΑΡΑΤΑΤΑ
(Οι παλαιότεροι ξέρετε και κατανοείτε… Δηλαδή αν διάβαζε π.χ. την DRUNA τι θα πάθαινε;;)

Ήταν για μένα ένα πραγματικά γεμάτο Παρασκευο- Σαββατο – Κύριακο και αισθάνομαι και τυχερός αλλά και ευγνώμων στον Πάνο που μου έδωσε αυτήν την ευκαιρία.
Σε αντάλλαγμα, θα κάνω ιδιαίτερη προσπάθεια να μην ξανα-αναφερθώ στο θέμα στο οποίο ΥΣΤΕΡΕΙ απέναντί μου.
(Για να δεις ρε άσχημε, πόσο καλόψυχος και ανώτερος είμαι....)

Πάντα τέτοια φιλαράκι...

Αναδημοσίευση

Ήθελα να γράψω για το θέμα. Αρκούμαι σ' όσα κατέθεσε από ψυχής ο π. Λίβυος. Καλύπτομαι πλήρως.

Η αλήθεια του Κολασμού και το Ψέμα του Σωφρονισμού


Πρωί της Δευτέρας.Ο ουρανός την ώρα που πάει να σου χαμογελάσει το μετανιώνει και γκρινιάζει. Λίγες ψιχάλες έχουν βρέξει την γη και το χώμα ελευθερώνει τις μυρωδιές του. Αυτή η αίσθηση ότι είσαι γη σε προσγειώνει. Ταπεινώνει την φιλαυτία. Σε επαναφέρει στα όρια του μύθου σου. Για φαντάσου όμως να μην είχαμε και την ελπίδα ότι μέσα μας φέρουμε κι ένα κομμάτι ουρανό. Λίγο φώς που μπορεί να γίνει και πολύ περισσότερο. Με πια παρηγοριά, με ποια αισθήματα ελευθερίας θα ακουμπούσαν τα γυμνά μας πόδια στη γη, αν η καρδιά μας δεν είχε λίγο μπλε του ουρανού.
Το αμάξι κυλά γοργά. Προορισμό μας οι Φυλακές…………….. Συνάντηση για πολλοστή φορά με την τραγωδία της υπάρξεως. Με την περιπέτεια της ζωής.
Όταν πας να συναντήσεις τον πόνο των ανθρώπων στην πραγματικότητα πας να συναντήσεις τον θάνατο. Και αν όχι τον ίδιο αυτοπροσώπως σίγουρα τις παγερές και ανήλιες σκιές του. Τα ρωγμώδη θνησιγενή περάσμα του πάνω σε πράγματα και πρόσωπα. Γι αυτό και το ταξίδι όσο και να μην το αποδέχεσαι είναι μακάβριο. Το γέλιο αμήχανο και ένοχο, το βλέμμα αφηρημένο και η καρδιά σε διαρκή απολογία στα εσώτερα δικαστήρια της ψυχής.
Μετά από ένα σχετικά σύντομο ταξίδι φτάσαμε στο παρκινγκ των Φυλακών. Ακόμη και εκεί κυριαρχεί ένοχη σιωπή, φύσης και ανθρώπων. Ο ένας κοιτά τον άλλο, επισκέπτες παρκάρουν τα αυτοκίνητα τους, μα κανείς δεν έχει την διάθεση να πει μια καλημέρα. Θεωρείτε κάτι σαν ασέβεια. Σαν περιττός καθωσπρεπισμός. Ως προδοσία για όλους εκείνους, που χρόνια έχουν να πουν καλημέρα και καληνύχτα, και να ήταν μέρα να ήταν νύχτα. Η σιωπή είναι λύτρωση. Βουβή διαδήλωση για τα συρματοπλέγματα της ντροπής.
Ψηλά τείχη σκεπάζουν ανθρώπους. Συρματοπλέγματα πληγώνουν ελεύθερες συνειδήσεις όλων εκείνων που συνθηκολόγησαν στην θεσμική βία, στην αισθητική της εκδίκησης, της απόρριψης, της απομόνωσης.
Μουντά θλιμμένα χρώματα απλώνονται πάνω στα μελαγχολικά τσιμέντα, που σίγουρα έπεσαν σε περιόδους που οι έννοιες δικαιοσύνη, ανθρωπισμός, φιλαλληλία, θα ήταν πολυτέλεια να φιλοξενηθούν στο καθημερινό λεξιλόγιο. Και όμως από τότε στέκουν εκεί χωρίς κανείς να τα γκρεμίσει, να τα σπάσει, να φύγει η σαπίλα, να φέξει λίγο ανθρωπιά. Να γίνουν νέοι χώροι, νέοι όροι, νέες συνθήκες κράτησης για τους ανθρώπους που στερούνται ότι πιο αγαθό, το μόνο προσδιοριστικό της ανθρώπινης υπόστασης, την ελευθερία.
Περάσαμε την πύλη, τον έλεγχο, τις διευκρινήσεις και τα πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης «καλών» και «αγαθών» ανθρώπων, που δεν θα βλάψουν το υπάρχον σύστημα.
Αν τα τείχη, τα χρώματα και τα φθαρμένα τσιμεντομαντριά σε γεμίζουν οδύνη, είναι απερίγραπτο και άρρητο στην ανθρώπινη έκφραση, το τι νιώθεις σαν άνθρωπος όταν αντικρίσεις τα εσώτερα της κολάσεως που ονομάζονται Ελληνικά «Σωφρονιστήρια».
Ο θάνατος παντού. Στους τοίχους, στις αυλές, στα κελιά, μα πιο πολύ στα μάτια των ανθρώπων. Σε εκείνα τα μάτια που είναι γεμάτα ερωτηματικά. Σε εκείνα τα κορμιά που κυρτωμένα ψάχνουν μια αγκαλιά.
Παντού η εκδίκηση. Παντού χαρακώματα, ήχοι πολέμου ακήρυχτου μα υπαρκτού όσο κανένας άλλος. Εδώ βρωμάει αίμα, βρωμάει σάρκα ανθρώπινη, εδώ πεθαίνει η ανθρωπιά.
Είναι πραγματικά αδύνατο, ψεύτικο και κίβδηλο, να πιστέψει κανείς, ότι μέσα από αυτά τα κολαστήρια μπορεί να βγει άνθρωπος που θα επανενταχθεί σε αυτό που συνηθίσαμε να ονομάζουμε ελεύθερη κοινωνία. Είναι ανήθικο να μιλάμε για την ύπαρξη σωφρονισμού στις Ελληνικές Φυλακές και όχι για τον μέγιστο κολασμό του ανθρώπινου προσώπου. Η βία που ασκείται πάνω σε αυτούς τους συνανθρώπους μας, έμμεση και άμεση, ψυχολογική και σωματική, δεν είναι δυνατόν να μην δώσει ως αντίδωρο βία. Αυτοί οι άνθρωποι θέλοντας και μη, όταν πλέον θα αποφυλακιστούν, το πρώτο πράγμα που θα σκεφτούν να πράξουν θα είναι εκδίκηση απέναντι σε ένα σύστημα και μια κοινωνία, που ικανοποίησε τα πρωτόγονα ορμέφυτα ένστικτα της πάνω τους.
Είναι σαφές ότι σε τούτο τον τόπο κρατήσαμε τις λέξεις γυμνές. Διότι τι άλλο μπορεί να είναι όλη αυτή η πολιτισμική ένδεια, όταν νομοθετείς ως Πολιτεία έχοντας στην ιστορία της ιδιοπροσωπείας σου ένα αρχαιοελληνικό, Χριστιανικό και Ευρωπαϊκό πολιτισμό, όταν μιλάς για σωφρονισμό και παρουσιάζεις ως κύριο μέλημα σου την επανένταξη αυτών των ανθρώπων στην ελευθερία των σχέσεων και των πολιτών, και αντί τούτου διατηρείς εν πλήρη γνώση κολαστήρια και εξοντωτήρια ανθρώπινων υπάρξεων;
Στα αραχνιασμένα ηχεία ακούστηκε η φωνή του ανθρωποφύλακα για το τέλος του επισκεπτηρίου. Χαιρετίσαμε πίσω από τζάμια και κάγκελα. Κάναμε στροφή και οδεύσαμε για την πολιτεία των ελεύθερων πολιορκημένων. Για την ζωή που μας είχε ξεγελάσει όλους «λευτερους» και φυλακισμένους.

π. Λίβυος, 18.11.2008

"Είναι όλα ίδια παππού"

Πάνε τριάντα πέντε χρόνια από τότε.

Τρίχρονα μωρά και βυζάξαμε απ’ τα συνθήματά της, εξεγερμένοι έφηβοι και ριγήσαμε απ’ τα ιδανικά της, καταληψίες φοιτητές και ξενυχτήσαμε με τα τραγούδια της.

Στο μεταξύ τίποτα δεν άλλαξε. Μόνο τα μαλλιά μας άσπρισαν. Μεγαλώσαμε. Συστήσαμε γενιά.

Της μεταπολίτευσης η χαμένη γενιά. Η πιο χαμένη απ’ όλες. Η πιο λίγη απ’ όλες. Η πιο προδοτική απ’ όλες. Που νόμισε αλλά δεν πίστεψε. Που αντέδρασε αλλά δεν αγωνίστηκε. Που γιόρτασε αλλά δεν τίμησε.


Όχι, αύριο δε γιορτάζω το Πολυτεχνείο. Αύριο ξανασκυλεύω το Πολυτεχνείο. Εγώ κι όλοι οι όμοιοι μου.

Ελπίζω να περάσουμε ωραία

Οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ σας προσκαλούν στην παρουσίαση

του μυθιστορήματος του Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ

την Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2008, στις 8:00 μ.μ.,

στον ΠΟΛΥΧΩΡΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ (Ιπποκράτους 118, Αθήνα).

Για το βιβλίο θα μιλήσουν

ο Νίκος Κουνενής, συγγραφέας, ο Στέφανος Δάνδολος, δημοσιογράφος-συγγραφέας

και ο Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης.

Συντονίζει ο Γιώργος Χ. Παπασωτηρίου, δημοσιογράφος-συγγραφέας.

Ο χημικός μου ύπνος

Αυτολεξεί: "Καλό καιρό θα 'χουμε ευτυχώς το Σαββατοκύριακο" ανακοίνωσαν σ' ένα μετεωρολογικό δελτίο συμφύροντας την είδηση με το σχόλιο. Παλιά τους τέχνη κόσκινο...

Μέσα Νοεμβρίου και με εντομοαπωθητικά κοιμίζω τις μικρές. Σταμάτησαν να γκρινιάζουν και έπαψα να κυνηγάω κουνούπια με το μαξιλάρι. Η μεγάλη βλέπει κι όνειρα. Ότι έρχονται Χριστούγεννα και ότι θα 'χει ένα μέτρο χιόνι.

Όμως...

Το ποταμάκι ακόμη να κατεβάσει νερό.

Η λιμνοδεξαμενή παραμένει κατάστεγνη.

Ο Αξιός είναι για να τον λυπάσαι.

Τα πλατάνια δεν έχουν φύλλα απ' τον Ιούλιο.

Δεν πειράζει όμως. "Καλό καιρό θα 'χουμε ευτυχώς το Σαββατοκύριακο". Αφού το λένε, κάτι θα ξέρουν. Και καλός και ευτυχώς. Μπορεί να κανονίσω και καμία εξόρμηση στην εξοχή.

Λογ(χ)ομαχία: ρόλος για έναν

Σε τούτη την παράσταση (και μάλλον και στις επόμενες),
δεν έχει άλλους πρωτ-αγωνιστές.
Θύτης και θύμα εις σάρκα μια και παραμένει άδεια η πλατεία,
άφαντες οι ταξιθέτριες, λειψό το βεστιάριο,
μοναδική παρουσία γέρου φροντιστή,
να αναζητά το βλέμμα,
να επιβεβαιώσει,
μ’ ένα νεύμα,
πως όλα έχουν παιχθεί και ξαναπαιχθεί,
συνήθως σ’ αδειανά καθίσματα
και μην πολυσκοτίζεσαι αλλά παίξε,
γιατί η μαρκίζα και τα πρόσωπα μπορεί ν’ αλλάζουν
το σίγουρο είναι, πως μένουν ίδια η ράμπα και τα φώτα της.

Κλαγγές αιματοβαμμένων ψυχών,
οιμωγές και χλαπαταγή τα ηχητικά εφφέ
- και λέει το σενάριο πως -
κι αν αποτύχει η λόγχη, (που πάντα αποτύγχανε δηλαδή),
πρηνηδόν,
έρπων,
κάλυψη,
απόκρυψη
και παραλλαγή.

Χτυπώ, επαναχτυπώ, σπαθίζω, λογχίζω, ντο!!

Στεντόρεια η φωνή, χαμόγελο ειρωνικό και άϋλο στη φύση του αντιπάλου.
άτακτη και συγχυσμένη η υποχώρηση.
Τελευταίο οχύρωμα, το αγχωμένο κράτημα της ανάσας στο χαράκωμα,
την ώρα που ορίζει τον προορισμό της η σκανδάλη.
Καμουφλαρισμένη η άπνοιά μας,
για να κάνει – λέει - τους στόχους πιο ξεκάθαρους και ευάλωτους.
Mόνος καθένας στο αμπρί του,
ενώ τον «σταυρό» του λογ(χ)οφόρου αναζητά η διόπτρα,
για μια μόνη και καθαρή βολή,
κι ας έχει κατάσαρκα φορεμένο φυλαχτό-οδηγό την φωνή του μεθυσμένου υποβολέα:
«…τον νου σου, ρε!!! Το μυαλό είναι ο στόχος…»

Το εισιτήριο της παραίτησης τσαλακωμένο στο τσεπάκι, ανεξόφλητο,
ανυπόγραφη διαθήκη μιας μη αποδεκτής κληρονομιάς ξεφτίλας και υποχωρήσεων,
στον βωμό του Καλύτερου Αύριο,
παρακαταθήκη Λειψού Χθες.
Ο Θεριστής των διαμελισμένων κορμιών και συνειδήσεων, βγαίνει ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ,
καταμεσής του τόπου σφαγής,
στην Κοιλάδα των Ψυχών.

… Διάλειμμα για διαφημίσεις, καπνιστήριο στο μπαλκόνι…

………………………………..

( Δεύτερη πράξη, μονόλογος: )

«Πέθανα! Σου το ‘πα;;…»

και γέλιο στριγκό στον καθρέπτη, με μια φρικιαστικά γνωστή γυαλάδα στο μάτι…

ΑΥΛΑΙΑ….

Ο βασιλιάς πέθανε - Ζήτω ο νέος βασιλιάς

Να πω ότι δεν το χάρηκα, θα ’ναι ψέματα. Ναι, λοιπόν, το χάρηκα. Αλλά δεν τρέφω κι αυταπάτες. Μιλώ για την εκλογή του Ομπάμα.
Ο Ομπάμα είναι η όψη της Αμερικής σε άμυνα. Ήπιος, πρόσχαρος, διαλλακτικός. Μια αστραφτερή εικόνα που δανείζει το χαμόγελο και τη λάμψη της στην κρίσιμη ιστορική στιγμή, προκειμένου να καλυφθούν επικοινωνιακά οι κοινωνικές ρηγματώσεις και να αναπαραχθούν συμβολικά οι πολιτικές σχέσεις. Στην νικητήρια ομιλία του μίλησε για το αμερικανικό όνειρο. Το στραπατσαρισμένο στο τείχος της ντροπής που υψώθηκε στα σύνορα με το Μεξικό, το λεηλατημένο στο κολαστήριο του Γκουαντάναμο, το ξεσκισμένο απ’ τις βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου του Κοσόβου, το τσαλαπατημένο απ’ τα εκατομμύρια των νεκρών ιρακινών, το διασυρμένο στα γκέτο των μαύρων, στις εκατόμβες των ανέργων, στους σκουπιδότοπους των ανασφάλιστων. Μίλησε γι’ αυτό το όνειρο. Επικαλέστηκε και τον εαυτό του ως απόδειξη. Το ύμνησε. Δεν το αμφισβήτησε. Υποσχέθηκε να το ανανεώσει. Δεν απείλησε να το αλλάξει.
Έναν Ομπάμα είχε ανάγκη τέτοια ώρα η Αμερική. Όσο αριστερό χρειάζεται για να κατευναστούν οι κοινωνικές διαμαρτυρίες με μέτρα ασπιρίνες και όσο δεξιό χρειάζεται για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα της οικονομικής εξουσίας. Η κοινωνική του πολιτική μια απλή διαχειριστική διάθεση περισσότερων κονδυλίων για τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, βασισμένη στις ίδιες οικονομικές δομές, στις ίδιες σχέσεις επιβολής, στους ίδιους συσχετισμούς εκμετάλλευσης. Η υποστήριξη που έλαβε τις τελευταίες μέρες απ’ τα μεγάλα εκδοτικά κέντρα συνιστά γραμμάτιο και η εξαργύρωσή του άρχισε ήδη απ’ την προεκλογική περίοδο με την υποχώρηση στο θέμα της πετρελαϊκής εκμετάλλευσης της Αλάσκα.
Εν ολίγοις, η εκλογή του Ομπάμα δεν αποτελεί νίκη της κοινωνίας. Επιλογή του κεφαλαίου είναι. Μια επιλογή που απορρέει απ’ την αρχή πως το εκκρεμές πρέπει να κινείται ελεγχόμενα άλλοτε δεξιά και άλλοτε αριστερά, αλλά ποτέ να μη χάνει το σημείο της ισορροπίας του, που δεν είναι άλλο απ’ την αναπαραγωγή των μηχανισμών εξουσίας που το δημιούργησαν.

Ωραία μούτρα ! ΦΤΟΥ !… μην τους ματιάσω…

Θησείο, αρχές Σεπτέμβρη…
(«Καλά ρε Βλάχε, τώρα το θυμήθηκες;» θα ρωτήσει κανείς…
«Μα, τα έντονα συναισθήματα διατηρούνται στον χρόνο» θα του απαντούσα…)

Καφεδάκι και «κοινωνική κριτική»…

Η Daria περιέγραφε τα πλατάνια στο camping που είχε πάει, εγω εκθείαζα τα έλατα και την ηρεμία του χωριού μου.

Περατζάδα, κόσμος πάει και έρχεται, φατσουλες νεανικές, ζευγαράκια, τουρίστες, ηλικιωμένοι αλα μπρατσέτα, τσιγγανάκια με νεκρολούλουδα, Μαλαισιανοί με τζάτζαλα- μάτζαλα, κάτι όμορφοι και τσαμπουκαλεμένοι κόπροι να στρώνουν στο κυνήγι μηχανάκια που έχουν την φαεινή ιδέα να περάσουν από τον πεζόδρομο της Διονυσίου Αεροπαγίτου…

Ο Παρθενώνας δίπλα, να δείχνει πως θέλει να ξυστεί για να διώξει τις σκαλωσιές που τον γαργαλάνε αλλά δεν μπορεί κι εμείς κάτω από μια αρχαία ελιά φραπεδιαζόμαστε, οδεύοντας νοητικά στο αποκορύφωμα του Προβληματισμού και της Σκέψης: «Τι είναι ο άνθρωπος, τι είν’ το ζουμί του, τι είναι η Ζωή, που είναι ο Βάγκνερ, που είν’ ο Πουτσίνι, που έχουν πάει όλοι αυτοί;;;….»

CUT!

Σπαρακτικές παιδικές κραυγές για βοήθεια, μας χτυπάνε κατακέφαλα, την ώρα που ανάμεσα από τα τραπεζοκαθίσματα μιας καφετέριας απέναντι, δυο τριαντάρηδες σέρνουν από τους αγκώνες έναν πιτσιρικά 8 – 10 ετών που κρατάει ένα μπαγλαμαδάκι και τον σέρνουνε τραβώντας τον, ενώ αυτός καλεί απεγνωσμένα σε βοήθεια και προσπαθεί να αντισταθεί.

Ο κόσμος κοντοστέκεται, κοιτάζει τους άντρες που τραβούν άτσαλα τον πιτσιρίκο προς ένα παρκαρισμένο λευκό YARIS με αριθμό κυκλοφορίας ΥΖΚ …, αλλά ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΑΝΤΙΔΡΑ, ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΑΡΚΕΤΟΙ ΓΥΡΝΑΝΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΚΑΙ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΟΝΤΑΙ!!!
Εμείς είμαστε στα 20 μέτρα περίπου και έχουμε μείνει κάγκελο…

«Ρε πστη μου, τι γίνεται εκεί;;;; ΜΑ, ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΑΝΤΙΔΡΑ;;;;!!!!!»

Δευτερόλεπτα αμήχανου σοκ, ενώ ο πιτσιρικάς στρέφει το κεφάλι του γύρω σαν παγιδευμενο ζωάκι, ψάχνοντας διαφυγή ή ΒΟΗΘΕΙΑ.

Μέχρι να σηκωθώ και να φτάσω στο αυτοκίνητο, οι δύο άντρες πιο ήρεμα τώρα, έχουν βάλει τον μικρό στο πίσω κάθισμα που πλησιάζοντας βλέπω ότι κάθεται και μια νεαρή κοπέλα.
Το κλαμένο μουτράκι του πιτσιρίκου έχει κολλήσει στα πίσω τζάμια με μια θλιμμένη παραίτηση στο βλέμμα.
Την ώρα που ετοιμάζονται να βάλουν μπροστά, έχω φτάσει δίπλα στην πόρτα του οδηγού και πριν καλά καλά προλάβω να ρωτήσω «Τι γίνεται εδώ ρε παιδιά;;», με μια συγκαταβατική γκριμάτσα μου λένε εν χορώ: «Αστυνομία φίλε, όλα εντάξει!…»

«Τι εντάξει ρε παλιοχαμούρες;;!!!» φτάνει στα χείλια μου, αλλά δεν μου βγαίνει παρά ένα ψιλο – φλωρέ «… κι έχετε να μου δείξετε κάτι παλικάρια;;…»
Με μια συντονισμένη και χορευτική κίνηση, μου μοστράρουνε ταυτόχρονα δύο υπηρεσιακές ταυτότητες, ενώ ο πιτσιρικάς κλαίει βουβά δίπλα στην κοπέλα που προσπαθεί να τον ηρεμήσει.

Βάζουν μπροστά ήρεμα, τους παίρνω το νούμερο ήρεμα και φεύγουν ήρεμα…

Ήρεμα, καθημερινά πράγματα, σαν μια βόλτα στο Θησείο,

ΟΠΟΥ ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΑΡΤΑΚΙΑΣ, ΦΙΛΟΤΟΜΑΡΙΣΤΗΣ, ΣΤΑΡΧΙΔΙΣΤΗΣ, ΔΕΝ ΞΕΚΟΥΝΗΣΕ ΛΙΓΟ ΤΟΝ ΚΩΛΟ ΤΟΥ ΝΑ ΔΕΙ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΑΜΩ Τ’ ΑΥΤΙΑ ΣΑΣ ΤΑ ΠΕΤΣΙΝΑ ΓΙΑ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ!

Δεν με εξέπληξε η συμπεριφορά των αστυνομικών προς τον μικρό τόσο, ΟΣΟ Η ΣΙΧΑΜΕΝΗ ΑΠΑΘΕΙΑ ΤΩΝ «ΜΑΤΑΚΗΔΩΝ ΝΟΙΚΟΚΥΡΑΙΩΝ»

Αυτό το «ΜΗΝ ΜΠΛΕΞΩ», το «ΤΙ Μ Ε ΝΟΙΑΖΕΙ ΤΩΡΑ», το «Ε ΚΑΤΙ ΘΑ ΕΙΧΕ ΚΑΝΕΙ», το «ΔΕΝ ΒΑΡΙΕΣΑΙ, ΧΑΜΙΝΙ ΗΤΑΝΕ», πόσο μου την δίνει, δεν λέγεται…

Μόνο μια κυρία, όταν επέστρεψα στο τραπέζι, ήρθε και ρώτησε για να καθησυχάσει την συνείδησή της:
«Αστυνομικοί με πολιτικά ήτανε, εεε;;;»

Προς στιγμή, σκέφτηκα να της πω «Όχι παιδεραστές, έμποροι ανθρωπίνων οργάνων ήταν, μην ασχολείστε!!..», αλλά της είπα ένα ξερό «Ναι!…» και εκείνη χαμογελώντας, έκανε μεταβολή και πήγε να συνεχίσει τον φρεντουτσίνο της…

Αυτή τουλάχιστον όμως, ρώτησε…
Σκατά στα μούτρα μας λέω εγώ και με το συμπάθιο…

Πρόσκληση (2)

Το βιβλιοπωλείο ΝΕΣΤΩΡ και οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

σας προσκαλούν

στην παρουσίαση του μυθιστορήματος

του Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη: ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ

την Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2008, στις 8:30 μ.μ.,

στο βιβλιοπωλείο ΝΕΣΤΩΡ (πεζόδρομος Κανάρη, Κατερίνη).

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

- ο Θεόδωρος Θάνος, πρώην προϊστάμενος της Μέσης Εκπαίδευσης Ν. Πιερίας, και

- ο Αντώνης Μπιτσιάνης, φιλόλογος-συγγραφέας.

Η εκδήλωση τελεί υπό την αιγίδα της Αντιδημαρχίας Πολιτισμού του Δήμου Κατερίνης