Μια στεκιά στο Μάτι του Μοντεζούμα (Νίκος Νικολαΐδης)

«Θέλω να βαδίσω σωστά τον λάθος δρόμο...»

Γέμισε η γλώσσα τσιγαρίλα και γεύση βερμουτ και τσινζάνο το πουκάμισο ιδρώτα να στάζω ο ξεφτίλας που γαμήθηκα στον χορό πάλι και τα γκομενάκια να κοιτάνε ξελιγωμένα γαμώ τις ντροπές μου μέσα, πάντα καλεσμένος σε πάρτυ κι αμα δεν πας δεν πάμε και εμείς και μισογελάκια και χέρι χέρι και λίγο κατά λάθος ακούμπημα σε εφηβικά στήθια και λίγο τρίψιμο παραπάνω και να λερώνεται το σλιπάκι στον υπνο και να σου γαμηθεί το κομπιούτερ ρε μαλάκα Θανάση με τις βιβλιοπροτάσεις σου, να σε χέσω ρεμάλι χαλασμένε.

Πάνω που το παίρνεις απόφαση πως πάει τώρα πια, μας πήρε ο κατήφορος από τα Τουρκοβούνια στην Φωκίωνος και από τον Λόφο Αξιωματικών στην Mad στο Περιστέρι, στον Ιβανόη, τον Τοξότη, την Marquee και για τους χαλασμενότερους από μας στην Παραγωγή, στο Rock Café στο Αιγάλεω και αργότερα στο Χρυσοστόμιο, και δεν ξαναγυρνάμε πια πίσω, πάμε μπροστά και καλά κάνουμε δηλαδή γιατί για χόρεψε Great Balls of Fire τωρα μαλάκα που θα φύγει το πνεμόνι και θα κολλήσει στο σκρίνιο να σε χέσει η κυρά «τι τα θες τώρα αυτά μπα σε καλό σου, θα σε πιάσει η μέση σου πάλι, πάει και η καλή πιατέλα», έρχεται λοιπόν από το πουθενά ένας άγνωστος Θανάσης να σε καλέσει σε πάρτυ λέει, στα παλιά μου στέκια που πηγαίναμε εκδρομή με το γυμνάσιο και αγκαλιάζαμε τα δέντρα γιατί πολύ ντροπιάρηδες ήμασταν για να αγκαλιάσουμε καμιά Έλενα και καμιά Κυριακή, και να σου συστήνει ο ψυχοβγάλτης μια άγνωστη «Στέλλα», με μια απερίγραπτη αύρα γύρω της σε στυλ κοπάνα το κεφάλι σου σε σιδεροδοκό και νοιώσε το να στο γιατρεύει με το απέραντα ζεστό και αισιόδοξα ταξιδιάρικο βλέμμα της, ΚΥΡΙΑ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ, ΟΧΙ ΜΑΛΑΚΙΕΣ και αισθάνομαι τυχερός που την γνώρισα και που έχω και μια άλλη φίλη από την ίδια πάστα νομίζω (αλλοδαπή, από Ρουμανία ή Ρωσία, θα σε γελάσω) και ήθελα να της φιλήσω το χέρι όταν έφυγα φευγάτος με δυό ποτά και δυο τζούρες, αλλά κόλλησα ο μαλάκας μην με πάρουνε στο ψιλό ή μην μου σκάσει καμιά χαστούκα ή ακόμη χειρότερα μην χαμογελάσει, μακάρι να το ένοιωσε τέτοιον σεβασμό μου έβγαλε σου λέω μαλάκα.
(«Σεβασμός»; Σκατά λέξη βρήκα λέμε, αλλά δεν μου έρχεται κάτι άλλο αυτήν την στιγμή…)

Έδωσα υπόσχεση να το πάρω και να το διαβάσω και το διάβασα μέσα σε 36 ώρες Σαββάτο μεσημέρι με Δευτέρα ξημερώματα, 440 σελίδες λέμε γαμιώντας με πήγαινε και αφήστε τις ντροπές και τα γελάκια και μην γίνεστε λουλούδες, μιλάμε σοβαρά τώρα.
Με κόλλησε, με ανατρίχιασε, με έκανε και ξεσχίστηκα στο γέλιο, με έκανε και δάκρυσα ΚΑΙ ΤΟ ΓΟΥΣΤΑΡΑ ΤΟ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΓΙΑ ΒΙΒΛΙΟ!

Μια «ταινία» ζωής, για μια γενιά πριν από μένα που ίσα – ίσα πρόλαβα τα «απόνερά» της.

Μπινελικιάσματα και αλήθειες, έρωτες και μαλακίες, ξεπέτες και φτώχεια, χαβαλές και εσωτερικά ταξίδια, κανονικά ταξίδια και losers από χέρι, τσιγάρα Τρακαστράτος και το μολύβι για τα φρύδια της μάνας μου να πασαλείψουμε το μουστάκι που δεν είχαμε για να ξεγελάσουμε την ταμία στο σινεμά να μπούμε σε καμιά ψιλοτσόντα και ραβασάκια στην διχάλα του δέντρου, συναυλίες κάθε Κυριακή στην «Ριβιέρα», στην «Έλενα» και στην «Κύπρο» με δανεικά όργανα, από πάρτυ σε πάρτυ με τα χαρτάκια με το όνομα και το τηλέφωνο στην δεξιά τσέπη σαν καρτ βιζιτ και τα χαρτάκια με το όνομα και το τηλέφωνο του Μηνά του κεκέ στην αριστερή να τα δίνουμε για σπάσιμο ή για ξεφόρτωμα και έκανα λάθος ο μαλάκας και το έδωσα στην Μόϊρα που έφευγε σε δυο μέρες για Νεα Ζηλανδία και αντι για μένα πήρε τον Μηνά και του έκανε ερωτική εξομολόγηση από το τηλέφωνο και αυτός δεν μίλαγε και η γκόμενα με πέρασε τυπά και σκληρό αντράκι και μου έκλεισε ραντεβού το βράδύ και δεν πήγε ο μαλάκας ο Μηνάς και η Μόϊρα έφυγε για πάντα και ο Μηνάς ένα μήνα κυκλοφόραγε με βλέμμα λοβοτομημένο και του έφυγε και το κεκέδισμα που νόμισε ότι αρέσει στις γυναίκες ο χλέμπας αλλά ποτέ δεν του το εξήγησα.
Ξενύχτια ατσίγαρα και στεγνωμένες πίκρες, τσαμπoυκάδες και πλακώματα, ρεφενέ λουκουμάδες ή κανένα κουρκουμπίνι, αλητείες και περδικοτσίμπουκα, φιλίες του θανατά, πρόσωπα που μοιάζουν πολύ με φίλους που είχα και έχασα που ήρθαν και φύγανε που πεθάνανε και ακόμη κομμάτια μου εδώ μέσα στην καρκάλα μου γυρωφέρνουν, πράγματα που γούσταρα να κάνω και άλλα που ποτέ δεν έκανα και τώρα μου τα πετάει το κωλοβιβλίο στα μούτρα και καλά να πάθω ο χέστης, σκέψεις που νόμιζα «δικές μου» και που αποδεικνύεται πως τις έχουν πάρει κωλοφεράτζα μυριάδες άλλοι πριν από μένα αλλά στα τέτοια μας στην τελική, γλώσσα, ύφος και καταστάσεις που μου είναι όλα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΟΙΚΕΙΑ, και άλλα που με κοπανάνε στο μυαλό αλλά δεν γουστάρω να τα βγάλω τώρα. σωστός;

"Θέλω να βαδίσω σωστά τον λάθος δρόμο..."

Τι να πω, ότι και να πω μαλακία θα ακουστεί και δεν θα είναι αυτό που θα ήθελα να πω, απ’ ότι φαίνεται έπρεπε να το διαβάσω αυτό το βιβλίο και τώρα έχω φάει τα λυσσακά μου να βρω τους «Τυμβωρύχους» γιατί κάτι μου λέει πως το έχω κι αυτό, αλλά που στο διάολο το έχω βάλει ελπίζω να μην το έχω «δανείσει» πουθενά όταν ήμουν πιτσιρικάς, γιατί κάτι τέτοιες μαλακίες τις έκανα.

Και που’ σαι, στην φυλάω ρε παλιόπουστα καταυλακιώτη για το trip που με (ξανα)έχωσες και να ξέρεις μπορεί να αργώ αλλά δεν ξεχνώ…