Πείτε μου Κε βουλευτά, Κε υπουργέ, Κε πολιτικάντη

Συγγνώμη για την ενόχληση

Μάλλον σας χαλάω τον σχεδιασμό της προεκλογικής στρατηγικής σας τέτοιες μέρες, αλλά με πνίγουν ερωτήματα.

Πολλά ερωτήματα, ζόρικα ερωτήματα

Πείτε μου Κε υπουργέ, Κε βουλευτά, Κε πολιτικάντη

Δημόσιος υπάλληλος είμαι, καθηγητής στο επάγγελμα, μάλλον το ίδιο και στην ψυχή πια,

δεν έχω υποστήριξη από τον εργοδότη μου και οι καιροί είναι δύσκολοι

Δώστε μου την συμβουλή σας, δώστε μου τα φώτα σας

Πείτε μου Κε υπουργέ, Κε βουλευτά, Κε πολιτικάντη

Βλέπω μαθητές να μου έρχονται μαστουρωμένοι για μάθημα,

Κυνηγάω εξωσχολικούς που μπουκάρουν για να γκομενίσουν ή να κάνουν ποιος ξέρει τι νταλαβέρια πηδώντας τα κάγκελα που εδώ και χρόνια κανείς δεν ενδιαφέρεται να τα ψηλώσει λίγο και ένας μονάχα φύλακας που έχουμε δεν φτάνει

Προσπαθώ να αναπληρώσω άφαντους πατεράδες, πεθαμένους αδερφούς, χαμένους φίλους

Έχω μαθήτριες που είναι στα όρια της κατάθλιψης αφού η ανέχεια και ο θάνατος είναι η καθημερινή τους συντροφιά,

Πείτε μου Κε υπουργέ, Κε βουλευτά, Κε πολιτικάντη

Βλέπω συναδέλφους που έχουν αδυνατίσει αφύσικα μέσα σε δύο μήνες, θέλω να τους κεράσω καφέ και δεν έχω, τους βλέπω να μαραζώνουν που έχουν τα παιδιά τους άρρωστα αλλά δεν έχουν λεφτά να πάνε σε παιδίατρο επειδή οι παιδίατροι που ξέρουν δεν συνεργάζονται με ταμεία πια και δεν τους περισσεύουν τριάντα ευρώ

Έχω παπούτσια τρύπια και τρέμω μην τα πάρουν χαμπάρι οι μαθητές μου

Βλέπω μαθητές να μοιράζονται τυρόπιτα και κουλούρι

Έρχονται με τα πόδια από μακριά, επειδή δεν έχουν ούτε για το εισιτήριο

Κουβαλάνε ψυχολογικά προβλήματα και δεν μπορούμε να βοηθήσουμε

Δεν θα πάμε εκδρομές φέτος, αφού οι γονείς τους δεν αντέχουν οικονομικά, ούτε καν στους σχολικούς περιπάτους δεν έρχονται για να μην αναγκαστούν να αγοράσουν καφέ και εισιτήρια

Πείτε μου Κε βουλευτά, Κε υπουργέ, Κε πολιτικάντη·

Βλέπω και βιώνω βία από παιδιά κάθε μέρα, σε μορφές που δεν μπορούσα να φανταστώ.

Προχθές πηδώντας την μάντρα με απείλησε ένα βαποράκι περίπου είκοσι ετών, πως θα με πετύχει έξω με σιδηρογροθιά και το βούλωσε όταν του σφύριξα μέσα από τα δόντια μου πως δεν ξέρει πόση νύχτα κουβαλάω πίσω μου

Μετά γύρισα σπίτι μου και προσπάθησα να χαμογελάω στα παιδιά μου ενώ με την άκρη του ματιού μου κοίταζα να δω ποιος λογαριασμός έχει μείνει ληγμένος για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, για να πάω να τον πληρώσω με τα λεφτά από τα κάλαντά τους

Πείτε μου Κε βουλευτά, Κε υπουργέ, Κε πολιτικάντη·

Το κράτος μου χρωστά χρήματα από νόμιμη και δηλωμένη εργασία αλλά δεν μου τα δίνει.

Μου ζητάει χαράτσια όμως, μου μειώνει τον μισθό, προσπαθεί διαρκώς να μου τσακίσει την αξιοπρέπεια

Τι να κάνω, πείτε μου καλοί μου άνθρωποι;

Με κάνατε να χρωστάω και εσείς μου κόβετε κι άλλα

Δεν πεινάω ακόμη αλλά μαραζώνω από το βάρος της ευθύνης απέναντι στα παιδιά μου και στα παιδιά του κόσμου.

Το δικό σας το σινάφι με ποιο θράσος κυκλοφορεί ακόμη;

Και κάνει αστειάκια σε «καλά» εστιατόρια τύπου «Ε, τι φάγαμε πια; Ούτε μια σύνταξη…»;

Ελπίζω να μην είναι αληθές αυτό και να είναι μια κακοήθεια, γιατί αν αληθεύει, μετά πώς να μην έρθει σε σύγκρουση η ιδιότητά μου με την αρμόζουσα και επιδεικνούμενη συμπεριφορά μου;

Πείτε μου λοιπόν, με ρωτάνε τα μάτια των μαθητών μου και των παιδιών μου

Αλλά, τι να τους πω εγώ και τι να μου πείτε εσείς πια…

Σε λίγο δεν θα κρατιούνται και εσείς φυσικά, θα ζητάτε ευθύνες, υποκινητές και υπαίτιους για να μπορέσετε να απολύσετε μερικούς ακόμη

Λες και δεν έχετε καθρέπτη στα ταπεινά σπίτια σας…

Πείτε μου Κε βουλευτά, Κε υπουργέ, Κε πολιτικάντη·

Ξέρετε μήπως πόσους ρόλους πρέπει να παίζω καθημερινά;

Έχω γίνει συντηρητής πατωμάτων, τεχνίτης σπασμένων καρεκλοθρανίων, κλειδαράς, καθαριστής, κλινικός ψυχολόγος, επίτιμος επιπυραγός, γνώστης πολεμικών τεχνών, φυσιογνωμιστής, επιδιορθωτής φωτοτυπικών και χειριστής μηχανών γραφείου πάσης φύσεως, γραμματέας, κλητήρας, διατροφικός σύμβουλος, ερασιτέχνης παιδοψυχολόγος, ιδιωτικός ντετέκτιβ, υπάλληλος ληξιαρχείου, ερμηνευτής εγκυκλίων, διεκπεραιωτής ανούσιων εγγράφων με την ένδειξη «Επείγον», ειδικός ψυχολογικής υποστήριξης σαλταρισμένων συναδέλφων και απελπισμένων γονιών και πάει λέγοντας

Όχι δεν με πληρώνετε για όλα αυτά, αλλά δεν είναι θέμα χρημάτων.

Δεν επέλεξα να κάνω αυτή τη δουλειά για τα χρήματα, από μεράκι το έκανα παρατώντας καριέρα με προοπτικές.

Θέμα αξιοπρέπειας και αντοχών είναι κι ας κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε

Και θέλετε λέει να με αξιολογήσετε;

Έλατε όποτε θέλετε, για την ακρίβεια, ελάτε αν σας βαστάει

Αλλά θα κάτσετε μαζί μου καμιά βδομάδα για full service που λένε

Κι αν δεν το μάθατε να σας ενημερώσω και γι΄ αυτό, πως δηλαδή ότι υπάρχει ακόμη όρθιο και δεν έχει διαλυθεί σε σκόνη και θρύψαλα, βασίζεται στο φιλότιμο και την ανθρωπιά κάποιων μόνιμα ταγμένων στον ρόλο του θύματος και του κορόιδου.

Πόσο να αντέξουμε όμως πια;

Μήπως ξέρετε αν στα νέα αναλυτικά προγράμματα υπάρχει κάποια μέριμνα για Ψυχολογική Υποστήριξη μαθητών;

Καθηγητών ίσως;

Όχι ε;

Κρίμα…

Ένας φίλος μου είπε να πολιτευτώ μπας και σταματήσω να σκέφτομαι.

Πονηρή η κουβέντα του, δεν λέω, αλλά δεν θα πάρω.

Βλέπω πάνω σας τις παρενέργειες μιας τέτοιας επιλογής

Πείτε μου Κε βουλευτά, Κε υπουργέ, Κε πολιτικάντη·

Στους δρόμους που κυκλοφορείτε έχετε λάμπες, έχετε φώτα;

Περπατάει κόσμος χαλαρός; Γελάει;

Εδώ που είμαι εγώ, εδώ και καιρό, όχι

Εδώ ο κόσμος δεν προσποιείται πως όλα θα πάνε καλά, πως όλα θα φτιάξουν

Δεν προσποιείται πως έχει μέλλον.

Προσπαθεί να ρουφήξει ότι μπορεί από το παρόν γιατί δεν έχει να περιμένει τίποτα

Φεύγουν με αυξημένους ρυθμούς γνωστοί και γνωστοί γνωστών από εμφράγματα, καρκίνους, αυτοκτονίες

Και μένουμε κάποιοι να προσπαθούμε να χωρέσουμε στον επίπονο ρόλο του αναπαλαιωτή ψυχών.

Τις δικές μας να δούμε ποιος θα τις κουράρει

Κάνει νύχτα που λέτε Κε υπουργέ, Κε βουλευτά, Κε πολιτικάντη

Πολύ νύχτα

Και θα αργήσει να φύγει, το ξέρετε καλύτερα από εμάς τους απλούς ανθρώπους φαντάζομαι

Να προσέχετε στα σκοτεινά δρομάκια λοιπόν, έχουν πολλές ακάλυπτες λακκούβες, ξέχειλες θλίψη

Γιατί φυσάει και λύσσα τελευταίως στους έρημους δρόμους, μην αρπάξετε κανένα κρύο…

Με αφορμή ένα βιβλίο

Όλως περιέργως μου θύμισε το Do it του Τζέρι Ρούμπιν, που έβγαινε μετά κι έλεγε ότι οι αμερικανοί χίπεις νίκησαν το σύστημα, αφού αναρριχήθηκαν στις υψηλότερες θέσεις του.
Μιλάω για τον Αναρχικό Τραπεζίτη του Φερνάντο Πεσσόα, κι ας είναι ανίερη η ομοιότητα.
Στο ένα οι εφηβικές ονειρώξεις της μεσοαστικής αμερικανικής τάξης του '60, στο άλλο ό,τι και αν πω είναι λίγο.
Πού έγκειται λοιπόν η έστω και εξωτερική ομοιότητα; Παραθέτω τη γνώμη του αναρχικού τραπεζίτη:
"Δέστε τώρα πώς τις ξεπέρασα (σημ. τις ενστάσεις μου) με την αναρχική μέθοδο εργασίας, που ήταν το αποτέλεσμα των συλλογισμών μου κι είχα δεχτεί ως τη μόνη αληθινή... Αυτή η μέθοδος έχει στόχο να με κάνει πλούσιο, να μου δώσει δηλαδή μια ιδιοτελή αποζημίωση. Αυτή η μέθοδος αποβλέπει στην απελευθέρωσή μου, αν δηλαδή νικήσω την εξουσία του χρήματος, αν λυτρωθώ απ' το χρήμα, τότε γίνομαι ελεύθερος. Είναι αυτονόητο πως αυτή την ελευθερία την αποκτώ μόνο εγώ, γιατί, όπως έχω ήδη αποδείξει, μόνο με την καταστροφή των κοινωνικών θεσμών μπορεί να έρθει η ελευθερία για όλους, μόνο με μια κοινωνική επανάσταση, κι εγώ μόνος μου δεν μπορώ να κάνω καμιά κοινωνική επανάσταση".
Όσο προχωράω στην ανάγνωση, κλίνω προς την εκδοχή ότι πρόκειται για μια βολική εκλογίκευση, όπως άλλωστε και στην περίπτωση του Ρούμπιν, που με λογικούς ακροβατισμούς επιχειρεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Έχω έτοιμη λοιπόν την ένσταση, που με τα λόγια του συνομιλητή του ήρωα διατυπώνεται ως εξής:
"Μια στιγμή, μια στιγμή! Περιμένετε! Καλά κι ωραία όλ' αυτά, όμως παραβλέψατε κάτι. Ξεκινήσατε τη δράση σας, όπως είπατε και μόνος σας, όχι μόνο για να είστε ελεύθερος αλλά για να αποφύγετε την τυραννία. Φέρατε όμως τυραννία. Εσείς ο τοκογλύφος, ο τραπεζίτης, ο αδίστακτος έμπορος -συγχωρέστε με, αλλά αυτό είσαστε- εσείς φέρατε τυραννία. Φέρατε ακριβώς τόση τυραννία, όση κι οποιοσδήποτε εκπρόσωπος των κοινωνικών θεσμών που προφασιζόσασταν ότι πολεμούσατε".
Η απάντηση που δίνει ο Πεσσόα, με το στόμα του ήρωά του, πιστεύω πως προδίδει το μέτρο της εμβρίθειάς του:
"Όχι, όχι, καλέ μου φίλε, εδώ κάνετε κάποιο λάθος. Εγώ δεν έφερα καμιά τυραννία. Η τυραννία που ίσως προέκυψε από την αγωνιστική μου δράση κατά των κοινωνικών θεσμών δεν είναι δική μου, δεν τη δημιούργησα εγώ. Κρύβεται μες στους ίδιους τους κοινωνικούς θεσμούς, κι εγώ δεν την ενίσχυσα στο παραμικρό".
Άτομο ή θεσμός; Στην ερμηνεία που προτείνει ο Πεσσόα, το βάρος πέφτει στον θεσμό, σε αντίθεση με την αντίληψη που έχει διαμορφώσει το αστικό κοσμοείδωλο για το ρόλο του υποκειμένου. Το λέω γιατί συνηθίζουμε δια των προσώπων να σκεπάζουμε πολύ συχνά την ευθύνη των θεσμών ή να ανανεώνουμε πολύ συχνά την πίστη μας στους θεσμούς, λησμονώντας πως το αληθινό πρόβλημα είναι οι οικονομικοί, πολιτικοί, ιδεολογικοί όροι αναπαραγωγής του συστήματος. Ο ρόλος που διαδραματίζουν εντός των όρων αυτών τα πρόσωπα κυμαίνεται ανάμεσα στο να αποτελούν θλιβερές καρικατούρες ή αμυδρές φιγούρες και σπανίως, πολύ σπανίως, συμπαγείς μορφές.
Οι δύο πρώτες εκδοχές επιβεβαιώνονται περίτρανα από την τωρινή πολιτική σκηνή του τόπου και από όσους φιλοδοξούν να πρωτοστατήσουν στις εξελίξεις της.

Εν αρχή ην η ποίησις

Ποιητική βραδιά

Η Λέσχη Ανάγνωσης "Δείξε τα χέρια σου" σας καλεί στο piccolo wine bar (Καπετάν Ρούμπα 3, Γιαννιτσά) στις 6:00μ.μ. του Σαββάτου 17.03.2012 στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του Σιδέρη Ντιούδη,"Η βραδυπορία της στιγμής", εκδ. ΑΙΩΡΑ.

Εισήγηση: Ακριβούλα Σιδηροπούλου, Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης, Σιδέρης Ντιούδης
Κιθάρα-Τραγούδι: Πρόδρομος Μυστακίδης, Αναστασία Καραγκούνη, Μαρία Δέλλιου
Απαγγελία: Μπάμπης Κοζάρης, Ξανθίππη Κουτούφη, Ανανίας Καπουρκατσίδης

Αναμνήσεις τετραημέρου

Τέσσερις μέρες διαφυγής στην Αθήνα. Προσπαθώ να εστιάσω.
Η μία όψη:
Μεσημεριανή βόλτα στο Μοναστηράκι, νοσταλγική τζούρα από τα φοιτητικά στέκια στα Αναφιώτικα, κλεφτή ματιά στο εκκλησάκι του Παπαδιαμάντη, μικρή στάση για ποιητικές ανάσες, κυριακάτικος περίπατος στο Θησείο.

Η άλλη όψη:
Ο κοιμισμένος άστεγος, το αστυνομοκρατούμενο κέντρο, οι προκηρύξεις των απεργών του Χατζή, η αφόρητη μοναξιά της Ακρόπολης, τα οργισμένα συνθήματα στους τοίχους, οι φιλανθρωπικές συναυλίες του Νταλάρα.

Σκέφτομαι αν είναι η πραγματικότητα ή ό,τι θέλω ή αντέχω να δω απ' αυτήν και δεν διστάζω να αναγνωρίσω πως πίσω απ' όλες τις όψεις, ακόμη κι από τις πιο χαζοχαρούμενες ή υποκριτικές, μία και μόνη η δική μου αλήθεια που τις ενώνει. Μιλάω για τα αμίλητα γαμώτο.
Γραπώνομαι λοιπόν από την αφέλεια των μαθητών που συνοδεύω, με την ελπίδα να ρεφάρω. Ηθικό δίδαγμα: είναι λάθος να χορεύεις Gallagher ύστερα από μια νταμιτζάνα κρασί. Επίκεινται απρόβλεπτες πτώσεις.

Για όσους θα είναι πάντα εκεί

Πολύς καιρός από την "πολεμική" εκείνη ανταπόκριση - πού να 'ξερα πως ό,τι εξιστορούσα τότε θα εξελισσόταν σε στροβιλιστική δίνη για σαράντα οχτώ, αν δεν κάνω λάθος στο μέτρημα, ανθρώπους - και τώρα που τα αναθυμάμαι με αφορμή την πίεση των ημερών και το σχόλιο ενός πολύ σημαντικού πανεπιστημιακού δασκάλου, προσπαθώ να κλείσω τα τέσσερα χρόνια της σχετικής απόσυρσης, των ηλίθιων αρχηγισμών, των αθέμιτων στρατηγικών, των δεκάδων ωρών σε ανόητα τηλέφωνα και των φθηνών μικροαστικών καθωσπρεπισμών όχι με μια αίσια δικαστική απόφαση αλλά με ένα βιβλίο. Με ένα βιβλίο που πάντα ξαναγύριζε ερήμην μου εκεί απ' όπου έφευγε. Εννοώ τον Πετράκη ή αλλιώς τον Ματθαίο ή αλλιώς τον Στέφανο ή αλλιώς τον παπα-Σταύρο. Τι σημασία έχει το όνομα; Έτσι κι αλλιώς, μία και μόνη εκδοχή έχει ο ηρωισμός της καθημερινότητας, μπροστά στις χιλιάδες παραλλαγές της χυδαιότητας.

Άτσαλη ανάρτηση

Έξω, με μια βόλτα κόβεις την μοναξιά σε πακέτα για delivery
Μέσα, σπονδές για να σταματήσει η φλυαρία του μυαλού

Δεν είναι ακριβώς απουσία.
Σαν προετοιμασία μοιάζει...





(Μια άτσαλη ανάρτηση για την δικαιολόγηση της εσωστρέφειας)

Κι αν την κάνεις καρναβάλι...

Δύο κείμενα για το ίδιο θέμα.

Οι μαυραγορίτες...

Ποιοι ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας; Δεν είμαι εγώ διατείνεται ο εκπεσών εκδότης και διαπρύσιος κήρυκας της περίφημης γκλαμουριάς της δεκαετίας του 1990. Στο «Νίτρο» αυτός, στο «Χάος» εμείς. Και είναι αλήθεια. Δεν ευθύνεται ο Π. Κωστόπουλος για την κατάρρευση της χώρας. Συνέβαλε, όμως, στην εκλαΐκευση της ιδεολογίας της δανεικής ζωής, μυώντας την ανερχόμενη μεσαία τάξη, αποτελούμενη κυρίως από την πρώην αποκλεισμένη αριστερά, στα «ιδεώδη» της καταναλωτικής κοινωνίας. Μαζί του αναδείχθηκε στα μίντια μία ολόκληρη γενιά κυνικών δημοσιογράφων και αρθρογράφων, οι κύριοι του life style, οι κοσμικοί του πιο χυδαίου τηλεοπτικού κουτσομπολιού, οι πρωθιερείς του νεοπλουτίστικου κιτς και της καταναλωτικής υστερίας μέσω της υπερανάπτυξης των προσδοκιών και της αναγνώρισης μέσα από σύμβολα, όπως ένα μεγάλου κυβισμού αυτοκίνητο ή μία βίλα, τα κοχίμπα, τα μαλτ και τα μοχίτο. Αυτοί ανήγαγαν την εντιμότητα σε ευήθεια και τη λαμογιά σε «εξυπνάδα». Η ηθικότητα, τότε, θεωρήθηκε αναχρονισμός και η «τσίπα» γραφικότητα. Αυτοί ετοίμασαν -από άποψη κουλτούρας και τρόπου σκέψης- έναν ολόκληρο κόσμο, έναν λαό για να γίνει… επενδυτής στο χρηματιστήριο και μέλος της κοινωνίας της «διακινδύνευσης» του Σημίτη. Εκεί, οι έχοντες «εσωτερική πληροφόρηση», οι του πασοκικού και δευτερευόντως του κυανού συστήματος, πλούτισαν, ξεπουπουλιάζοντας κυριολεκτικά τους πολλούς. Ύστερα ήρθαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Το κόστος ξεπέρασε τα 20 δις ευρώ. Βάλτε και τους τεράστιους εξοπλισμούς μαζί με τα φαραονικά έργα και το παζλ συμπληρώνεται. Ποιος καρπώθηκε όλα αυτά τα χρήματα; Οι παραγωγοί και οι μεσάζοντες του C4i, των υποβρυχίων, των αεροπλάνων, οι κατασκευαστές των δρόμων και των γεφυρών, δηλαδή οι ξένοι, κυρίως Γερμανοί, και οι εγχώριοι συνεργάτες τους. Όμως, όπως ξαναγράψαμε, ο καπιταλισμός στην μανιακή του φάση τρώει ακόμα και τα παιδιά του. Είμαστε, τουτέστιν, στην περίοδο του «να δούμε ποιος θα φαγωθεί;». Έτσι, ο εκδότης μας τρώγεται, καθώς τώρα δεν τον έχουν ανάγκη. Κι άλλοι θα φαγωθούν, γιατί στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης ιδεοληψίας ανταγωνιστικοί είναι μόνο οι «μεγάλοι». Συνεπώς, παρακολουθούμε μία υπερσυγκέντρωση κεφαλαίου, μία υπερσυσσώρευση πλούτου στα χέρια λίγων, με την εξαφάνιση των μεσαίων τάξεων και την εκπτώχευση της μεγάλης πλειονότητας του πληθυσμού. Και οι στρατιές των συμβολικών (άνεργοι) και των πραγματικών νεκρών(αυτόχειρες μικρο-επιχειρηματίες, που έχασαν την ορατότητά τους) θα πληθαίνουν. Δεν είναι τυχαίο ότι στη Γαλλία είναι έτοιμοι να επιβάλλουν ακόμα και φόρο για τη σωτηρία του Τύπου, ενώ στην Ελλάδα καταργούν τη δημοσίευση των ισολογισμών ως… αναχρονιστική, με κρυφό στόχο το «θάνατο» των μικρών και μεσαίων εφημερίδων. Γιατί τελικά, αυτοί που έφεραν τη χώρα στο σημερινό χάλι, η περίφημη διαπλοκή, είναι οι ίδιοι που διαχειρίζονται, σήμερα, την οικονομική «κατοχή» της χώρας μαζί με τους επιτρόπους, νομίζοντας ότι αυτοί θα σωθούν. Φευ, όμως. Θα χαθούν κι αυτοί, αν δεν αντιληφθούν ότι ή θα σωθεί η χώρα εν τω συνόλω της ή θα χαθούμε όλοι. Συνεπώς, το πρόβλημα, σήμερα, είναι οι ξένοι επικυρίαρχοι και οι Έλληνες συνεργάτες τους και όχι ο πρώην εκδότης, που δυστυχώς – με λύπη το λέμε- καταστράφηκε. Γι’ αυτό αν μπορούμε να δράσουμε πρακτικά, ας πάψουμε να αγοράζουμε τα προϊόντα, που παράγουν οι τροϊκανοί και οι συστημικοί συνεργάτες τους. Μην αγοράζετε από τους «μαυραγορίτες» Ας υποστηρίξουμε το «μικρό», δηλαδή τον εαυτό μας. Αυτή θα είναι η πιο ουσιαστική μορφή αλληλεγγύης.

Γιώργος Χ. Παπασωτηρίου, gpapaso.blogspot.com

Διαβάζοντας την επιστολή απάντηση απολογία του κυρίου Πέτρου Κωστόπουλου για το κλείσιμο της ΙΜΑΚΟ έκανα μερικες σκέψεις ψύχραιμες χωρίς ίχνος χαιρεκακίας,μερικες στιγμες μάλιστα ένοιωσα μια βαθειά θλίψη για τις στενοχώριες τις έννοιες και τα δυσβάσταχτα βάσανα που περνά κάποιος άνθρωπος που υπήρξε μέχρι πρότινος ο γκουρού της ανεμελιάς και της ελαφράδας για ένα μεγάλο κομμάτι της νεοελληνικής μας κοινωνίας.
Ωστόσο η έκπληξη ή η αποκορύφωση αν θέλετε της κατάθλιψης που τραγικά διαπερνά όλο το κείμενο έρχεται τη τελευταία στιγμή στο τελευταίο υστερόγραφο:

«ΥΓ.4: Πάτησα σχεδόν τα 60 αλλά επιμένω: Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή. Θα τα ξαναπούμε…»
Δεν λέω μπορεί και να’ναι ηρωικό να βλέπεις τον καπετάνιο να βουλιάζει με το πλοίο του, μέσα στα τοξικά απόβλητα που ο ίδιος δημιουργούσε όλα αυτά τα χρόνια, φωνασκώντας "δεν μετανοιώνω", αλλά πείτε μου αν υπάρχει ένας στοιχειωδώς σκεπτόμενος και ευαίσθητος Έλληνας που να μη γνωρίζει έστω και εκ τω υστέρων ότι το εν λόγω απόφθεγμα υπήρξε ένα απο τα βασικά συνθήματα με τα οποία η πασοκική πανούκλα έπεσε πάνω στη παραζαλισμένη μεταπολιτευτική ελληνική κοινωνία τότε στα μέσα της δεκαετίας 80 για να αποπλανήσει και να μυήσει σχεδόν τους πάντες δεξιούς αριστερούς στις ιερές αξίες του σταρχιδισμού, του κωλαρπαξισμού, του τομαρισμού, της απενοχοποίησης του κυνηγιού του κέρδους και της εφήμερης δόξας και να μας βάλει όλους να τρέχουμε κακόγουστοι χωρίς μνήμη λαχανιασμένοι και χαζοχαρούμενοι προς τον όλεθρο. Κρίμα που 60 χρόνια ζωής δεν άφησαν ούτε ένα τόσο δα ίχνος γνώσης μέσα στην ύπαρξη του κυρίου Κωστόπουλου.
Του αφιερώνω ένα τετράστιχο που σε κάποιους θα θυμίσει κάτι:

Η ζωή είναι μεγάλη

κι αν την κάνεις καρναβάλι

Θα ’ρθει η ώρα να χτυπήσεις

το ξερό σου (τ’αδειανό σου;) το κεφάλι

Γιάννης Αγγελάκας