Όχι άλλο

... τουλάχιστον για τον Ιούλιο. Καιρός για ανάπαυση και περισυλλογή.

Να περνάτε καλά.

Ναι, εγω...

Ναι, εγώ…

Κοίτα με λοιπόν· τι βλέπεις;
Είμαι ό’τι απέμεινε ή τα πρώτα σημάδια από ό’τι έρχεται;
Βρίσκεις πια τίποτα οικείο πάνω μου; Βλέπεις κάτι αναγνωρίσιμο ή μήπως ‘κείνο το γκρίζο στους κροτάφους και στον αυχένα, δεν γκριζάρει μόνο εκεί;

Ακόμη αλητεύει το μυαλό μου ξέρεις·
ακόμη χτυπάει λοξά αριστερά η καρδιά·
ακόμη φουσκώνουν οι εσω-παντιέρες,
ναι ρε συ· εκείνα τα κουρέλια που τραγουδάνε ακόμα στο αέρα και στα σκοτάδια τους σαν ξεκούρδιστες λατέρνες μερικές φορές,
με όλη την θλίψη και την μοναξιά που κουβαλάνε οι φάλτσες νότες
Φουσκωμένα τα πνευμόνια που λες,
από εκείνες τις ανάσες που μπορούν και δίνουν μόνο χρώματα και αγγίγματα σε μισοσκότεινα καλοκαιρινά σοκάκια στην Πλάκα,
στα Προπύλαια,
στην Δεξαμενή,
στην Πλατεία Περιστερίου,
στο Μουσείο,
με ένα ζευγάρι σανδάλια κι ένα ινδικό φουλάρι στο λαιμό, μια μπύρα μοιρασμένη στα τέσσερα, αντανακλάσεις σε μάτια που κοίταγαν έναν απλό κόσμο με αυθεντικά άδολο βλέμμα,
με όλα τα λάθη μπροστά μας και όχι πίσω μας,
με τις επιλογές να έχουν το κεφάλι ψηλά και όχι δεμένες πισθάγκωνα.

Κοίτα με ρε και πές μου
Γίναν οι ρυτίδες μου πολλές, βαθιές, αποκρουστικές;
Έμεινε τίποτα ζωντανό, σπινθηροβόλο και υγρό στην ίριδα του ματιού μου;
Έμεινε κάτι να ζήσω σε παρόντα χρόνο;

Πόσα μισομεθυσμένα χαμόγελα καταγράφηκαν στο πίσω μέρος του μυαλού μου;
Πόσα βλέμματα μέτρησα σε ράχες μοναχικών κόπρων που σουλατσάριζαν ξημερώματα στους δρόμους;
Πόσα τα αδειανά ποτήρια, οι κενές φιάλες και τα εβίβα σε αποστεωμένες ψυχές και σκοτεινούς καθρέπτες μέχρι που δεν ξανάπια πια;
Πόσα φιλαράκια ξεπροβόδισα; Πάνω από πόσα μνήματα μετρήθηκα; Πόσα «θα τα πούμε» ξεστόμισα; Πόσα «μην χάνεσαι» κατέγραψαν οι πυξίδες μου;
Χανόμαστε, όχι από επιλογή
Απλά συμβαίνει

Κοίτα με σου λέω κι ας ντρέπομαι.
Μέτρησέ με να δούμε πόσα απέμειναν και πόσα ποτέ δεν ήταν.
Που όσο περνάει ο καιρός, όλο και περισσότερο αισθάνομαι πως την πατήσαμε
Γουστάρουμε να το παίζουμε Σκιές Ηρώων, καταδικασμένοι εξ΄ αρχής στην λήθη, υποθέσεις άστοχες, ζωές σε τιμή ευκαιρίας.
Παιγνιδάκια λέξεων το λοιπόν, ίσα ίσα για να συντηρήσουμε την πορεία μας στο αντίθετο στρατί των καταστάσεων
Βουρ με το κεφάλι στον τοίχο λοιπόν, γιατί το ξέρουμε πως την ίδια πορεία θα είχαμε έτσι κι αλλιώς.
Πες μου πως έτσι είναι.
Πες μου πως σωστά όσα στραβά κάναμε
Πες μου πως «βαδίσαμε σωστά τον λάθος δρόμο», κάνε με να το πιστέψω
(Έχεις αλήθεια μετρήσει με πόσους διαφορετικούς συνδυασμούς λέξεων μπορούμε να πούμε ακριβώς το ίδιο πράγμα;)

Κοίτα με και λογάριασέ με φιλαράκι

Σε δύο μέρες, 45 τα δράμια στην μια μεριά της ζυγαριάς.
Τι βάζουμε από την άλλη για να ισιώσει η βάρκα με τα νερά και πόσο θα το τιμολογήσουμε;

Κοίτα με ρε μαλάκα και πες μου αλήθειες σήμερα
ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΤΑ ΚΟΤΣΙΑ ΜΟΥ;
Θύμισέ μου που τα έκρυψα, δήθεν για να τα προστατεύσω;
Τα χρειάζομαι τώρα, περισσότερο από ποτέ.
Γίνεται η απελπισία δεύτερο πετσί μας και ούτε που ξυνόμαστε πια

Μην κοιτάς κάτω γαμώτο, εμένα κοίτα
Ίσια στα μάτια κοίτα και πες μου, έστω και με ένα νεύμα κι ας είναι και λειψό

Πες κάτι, μίλα…
Μον’ πες το σιγά, να μην ακούσουν οι δικοί μου.
Μ’ έχουν για βράχο…

… ή μάλλον καλύτερα στείλ’ το σε μήνυμα, θα το έχω στο αθόρυβο…

Πάω να φτιάξω βαλίτσες φιλαράκι.

Μην χαλιέσαι, λόγια του διαδικτύου, λόγια του αέρα

Ναι, εγω…

Καλό καλοκαίρι

VLAXOS ο ποιητικός

Αδράχνω την ευκαιρία από το σχόλιο της φίλης Happyhour.

Ο λόγος για τα εικονίδια με τα κουλουράκια και το βαμπίρ. Περιττό να πω ότι πρόκειται για αισθητική επιλογή του Βλάχου...

Εδώ ισχύει το γνωστό "τι θέλει να πει ο ποιητής;". Για να σας διευκολύνω όμως, προτείνω τις εξής επιλογές.

α) Εικονίζεται ο Βλάχος σε στιγμές τρυφερότητας με το παιδί του. Τα ντόνατς είναι στο άσχετο. Έτσι για να μας μπερδέψει.

β) Είναι η σύνοψη του μυθιστορήματος που ετοιμάζει με τίτλο: "Vlaxous ου ντόντατς".

γ) Το πρώτο εινονίδιο σκιαγραφεί με ρεαλιστική σαφήνεια ό,τι συμβαίνει στο μυαλό του Vlaxou, ενώ το δεύτερο ό,τι επικρατεί μες στην ψυχή του.

δ) Είναι το απειλητικό μήνυμα που απηύθυνε στο γείτονά του τον φούρναρη: έχει απαγάγει το παιδί του και ζητάει ως λύτρα τα εικονιζόμενα κουλουράκια.

Άλλο τι δεν έχω να προσθέσω και γράμματα γνωρίζω.

Ακούω τις δικές σας ερμηνείες.

Σπαζο...τέτοια (part 3)

• Ταξί – λεοφωρεία «Black Death»

Κολλάς από πίσω τους σε κανένα φανάρι, ή περνάς ανυποψίαστος δίπλα τους, συνήθως καλοκαίρι, έχεις ανοιχτά τα παράθυρα του αυτοκινήτου ή είσαι με μηχανάκι, γκάζωνε ο ταρίφας ή ο οδηγός και ένα Μαύρο Σύννεφο Θανάτου σου έκανε την μάπα σαν του Βέγγου σε εκείνη την ταινία που την κόλλησε στην εξάτμιση και ζήταγε να πάρει «δόση» από «πολιτισμό».
Γαμώ την ψυχή τους μέσα δηλαδή, για να γλιτώσουν πέντε φράγκα να αλλάξουν καταλύτη, μηχανή, να μην βάζουν φθηνο-νοθευμένο πετρέλαιο ή βενζίνη, γράφουν στα αλιά τους τα παπούτσια εσένα, εμένα, τα παιδιά μου, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους.
Όσες φορές τους έχω κράξει, παίζει στάνταρ η απάντηση»: «Τώρα το πάω στο συνεργείο» και σου κόβει την φόρα που έχεις πάρει να τους βάλεις τον λεβιέ ταχυτήτων στο απευθυσμένο τους, να τους χώσεις ένα κέρμα στον φάρυγγα και να παίξεις «Κουλοχέρη».
Ξέρεις ότι σου λένε ψέματα, ξέρεις ότι από μέσα τους γελάνε και φεύγοντας ξέρεις γιατί αισθάνεσαι πάλι μαλάκας.
Το έχω πει και το ξαναλέω:
Για κάτι τέτοιους, αξίζει να αγοράσει κανείς έναν ΟΔΟΣΤΡΩΤΗΡΑ και να τους κάνει χαλκομανία μαζί με το κωλάμαξό τους εκεί που βρίσκονται.

Καριόληδες

• Το οδήγημα του ταρίφα

Μιλάμε για την έκφραση του αφηρημένου εξπρεσσιονισμού σε 4 τροχούς
Τι να κλάσει ένας πίνακας του Pollock, αν δεν έχεις δει ταρίφα με μισοδιαλυμένο Blubird να πηγαίνει με 150 στην Συγγρού στην αριστερή λωρίδα και να το κόβει απότομα δεξια φρενάρωντας για να πάρει διπλοκούρσα τραβέλι, μπροστά στην Ιντεραμέρικαν, Σαββάτο βράδυ με βρεγμένο οδόστρωμα.
Το κλανίδι μου, έφτασε στήλες του Ολυμπίου Διός (γι΄ αυτό μερικές είναι πεσμένες κάτω)
Συνήρθα την Δευτέρα το πρωί και δεν μου είχε μείνει καθαρό σλιπάκι.Τέχνη, μιλάμε τα άτομα, όχι μαλακίες.

• Τα σφιχτρόνια στην παραλία και στα κωλόμπαρα

Μιλάμε για πολλές ωρες γυμναστήριο, για τόνους ιδρώτα, για συμπληρώματα διατροφής, μερικοί και σε πιο σκληρά σκευάσματα.
Σκοπός να γίνουν «φέτες», να δείξουν μούρη, να κλάνουν γιασεμί οι γκόμενες και τυροκαφτερή οι «ανταγωνιστές»
Ναρκισσισμός, επιδειξιομανία, ματαιοδοξία.
Και εντάξει, δικό τους θέμα δηλαδή αλλά μου θυμίζουν τις εποχές που κι εγώ με την σειρά μου «τσακωνόμουν με τα σίδερα» στα γυμναστήρια, κοιτάζω τώρα και ανακαλύπτω πως οι μόνοι «γυμνασμένοι» μου μύες είναι οι άνω και κάτω μασιακοί, δεν έχω χρόνο ούτε να κατουρήσω, οι Δελτοειδείς μου έχουν πάρει κλίση για Ομικρονειδής, φυσική κατάσταση δημοσίου υπαλλήλου δηλαδή – τι περίμενες-, και αφρίζω.
Να φύγετε ρε, να πάτε αλλού να κάνετε μπάνιο λέμε

Σκατόπαιδα που να πέσει η μπάρα στην βουβωνική σας χώρα να κατουράτε με σωληνάκι

• Οι συναυλίες του καλοκαιριού.

Έλεος ρε πανίβλακες, έλεος λέμε.
Μας σχίσατε, μας πατήσατε κάτω μας ξεπαραδιάσατε.
Φραγκοφονιάδες του αισχίστου είδους, διατιμούν την εφηβεία μας με τιμές του μέλλοντός μας.
Έχουμε και οικογένειες ρε ξεφτίλες, χρέη, υποχρεώσεις, πρέπει να τους πάμε διακοπές κάποια στιγμή και να ξεκουράσουμε την κορμάρα μας και εμείς οι ημίθεοι
Τι λύσσα σας έχει πιάσει τα τελευταία χρόνια;;
ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΓΑΜΩ ΤΟ ΦΕΛΕΚΙ ΜΟΥ!
Μαλάκες ε, μαλάκες, πάλι «μεταφορά υπολοίπου» στα ανικανοποίητά μου θα κανω καλοκαιριάτικα

• Η έλλειψη μελανίνης στην κορμάρα μου

Εντάξει, είναι γνωστό πως η φύση πάντα μεριμνά για να υπάρχουν ισορροπίες.
Στην δικιά μου την περίπτωση, η «εξισορρόπηση» έχει ως τίμημα τον «ιδρώτα»(δες στο πρώτο "Σπαζο...τέτοια")) και την έλλειψη μελανίνης.
Κάθε ομορφιά έχει τις ατέλειές της, ώστε να αναδεικνύεται η «τελειότητα».
Επειδή λοιπόν ο θεούλης ήταν καλός μαζί μου (και όχι σαν κάποιους άλλους που ξέρουμε Π.Χ…. άσε δεν το συνεχίζω), δεν είναι κατσω και πολύ στον ήλιο.
Γίνομαι σαν ερυθρόδερμος.
Μάλλον καλύτερα σαν πασχαλίτσα ή μάλλον σαν μπαρμπούνι.
Αποτέλεσμα, το καλοκαίρι αν ξεχαστώ, ψήνομαι σαν μπιφτέκι, ξανθαίνει το μαλλί, (ομορφαίνω κι άλλο δηλαδή), οπότε πρέπει να βάζω αντηλιακά με δείκτη προστασίας 500 για να μην πάθω καμιά νίλα.
Που είναι λοιπόν το πρόβλημα;;
ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΤΑ ΑΝΤΗΛΙΑΚΑ ΓΑΜΩΤΟ!
ΤΑ ΑΠΕΧΘΑΝΟΜΑΙ!
Εδικά εκείνα που μυρίζουν «καρύδα», μου ‘ρχεται να τραβάω τις τρίχες μου στην μασχάλη λέμε, να τις κάνω σεμενάκι για το σκρίνιο.Τι να πω, το τίμημα της ομορφιάς…

• Οι υστερικές μανάδες στην παραλία.

«Κωσταααααααααααακηηηηηη!!!! Βγες από το νερό και έλα να φας πεποονιιιιιιιι!!»

«Αναστασιιιιιιιιιιιιιαααααααααα! Άσε τον λαιμό του αδερφού σου!»

Αλέξανδρεεεεεεεεεε!!! Μη το σκυλί στις πετσέτες, θα μυρίζει το τρίχωμα καρύδα!!!!»

«Καιτουυουουουλλλλλλλα! Άσε τα cd του κυρίου Μάυρου(!!!), κοίτα πως σε κοιταει!!!»
Συνήθως δαγκώνω το κοντάρι της ομπρέλας για να μην πάω και της χώσω την σημαδούρα στον λαιμό.Σκατά γαμώτο, κάθε χρόνο καινούριο κοντάρι θέλουμε

• Οι «μεσημεριανές» εκπομπές, τα θέματά τους, οι παρουσιαστές και παρουσιάστριες τους, ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΙΣ ΒΛΕΠΟΥΝ ΚΑΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ:

- πότε έκλασε ο Τσαλίκης
- που θα πάει διακοπές φετος ο Αρναούτογλου
- πόσο τον έχει ο Ψινακής
- πού πάρθηκε για πρώτη φορά η Μις Σκιάθος
- πόσο εκσπερματώνει ένας ασβός
- γιατί οι ιππόκαμποι δεν αυνανίζονται σε νερό evian
- αν στην Ψαρρού φετος, τα κωλομάγουλα προβλέπεται να έχουν πιπιλιές

Μαλάκα μου, δεν γίνεται να υπάρχει τέτοιος κόσμος, δεν μπορεί ρε συ, πρέπει να βλέπω εφιάλτη, ας με ξυπνήσει κάποιος.
ΕΝΑΝ ΟΔΟΣΤΡΩΤΗΡΑ ΡΕ ΣΕΙΣ, ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΜΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΟΔΟΣΤΡΩΤΗΡΑ!!!
Να μπουκάρω μέσα και να μην μείνει κολυμπηθρόξυλο…

• To "Allou Fun Park"

ΣΤΡΙΠΤΙΖΑΔΙΚΟ ΛΕΜΕ!

Πάς με τα παιδιά σου, κανονικά ντυμένος και φεύγεις μετά από 2-3 ωρες με τα πιτσιρίκια να κλαινε επειδη θεανε να κατσουν άλλες 4- 5 ώρες, αλλά πλέον εσύ έχεις μείνει μόνο με τις κάλτσες, το κεφάλι σου έχει γινει σαν την κοιλιά του Πάγκαλου και η διασκέδαση των πιτσιρικιών, σου έχει αφήσει ανεξίτηλα σημάδια στον πισινό και έχει ρίξει πάλι δυο λογαριασμούς σε καθυστέρηση ενός μηνα.

Άϊ σιχτίρ, συγχύστηκα πάλι.

Γκάφα;

Κι όμως επιμένω να πιστεύω ότι παρ' όλη τη δημόσια ομολογία περί γκάφας, ό,τι συνέβη με τα κατά τα άλλα "έγκριτα" αυτά δημοσιογραφικά μέσα αποκαλύπτει την πραγματική λειτουργία των μέσων ενημέρωσης ως μηχανισμών ιδεολογικού ελέγχου και πειθαναγκαστικής διαμόρφωσης της κοινής γνώμης.

Δείτε κι αυτό.

Σπαζο...τέτοια (part 2)

• Οι πόρτες ασφαλείας στις τράπεζες.

Δεν ξέρω αν έχετε πάει σε τράπεζα πρόσφατα, αλλά αν δεν το έχετε κάνει δεν ξέρετε τις χάνετε.
Με τις νέες πόρτες ασφαλείας που οι περισσότερες τράπεζες έχουν εγκαταστήσει για να μετριάσουν την πιθανότητα να γίνουν στόχος ληστών, γίνεται το έλα να δεις.
Οι συγκεκριμένες πόρτες είναι στην ουσία γυάλινοι θάλαμοι, που ανοίγουν με κουμπί απ’ έξω, πρέπει να μπαίνει κανείς ενας – ένας, να κοιτάει προς ένα συγκεκριμένο σημείο που είναι εγκατεστημένη μια κάμερα, να μην φοράει γυαλιά ηλίου, να μην φοράει καπέλο, να στέκεται ακίνητος, να μην ανασαίνει, να μην κλάνει, να μην ξύνεται, και φυσικά να μην βήχει, να μην φτερνίζεται και να μην μιλά στο κινητό.
Αν τα κάνει όλα αυτά, τότε ανάβει ένα πράσινο ενδεικτικό λαμπάκι, ενώ σε μερικές τράπεζες ακούγεται και ένα «μπιπ» με ένα ηχογραφημένο μήνυμα για να σπρώξουν την πόρτα μπροστά τους και να μπουν στον χώρο της τράπεζας.
Κάτι ανάλογο γίνεται και στη διαδικασία εξόδου που επιτρέπεται να γίνεται σε διπλανό «θάλαμο».
Φανταστείτε λοιπόν τι παίζει με κατι παππούδες και γιαγιάδες που πάνε στις συγκεκριμένες τράπεζες, δεν ακούνε καλά, δεν βλέπουν καλά, δεν καταλαβαίνουν τι πρέπει να κάνουν και δεν χωράει να μπει και κανένας άλλος μαζί τους για να τους βοηθήσει.
Από πίσω τους η ουρά μεγαλώνει, τα νεύρα τσιτώνονται και οι χριστοπαναγίες και τα μπινελίκια για τους υπεύθυνους της τράπεζας δημιουργούν μια ωραιότατη ατμόσφαιρα.
Να πάτε, αλλά να επιλέξετε καμία κεντρική τράπεζα και να μεριμνήσετε να είναι και ημέρα που δίνονται οι συντάξεις.
Μόνο και μόνο για την ταλαιπωρία αυτή που υφίστανται τα «τιμημένα γηρατειά», αξίζει να μπουκάρει κανείς με μπουλντόζα στην τράπεζα, να στριμώξει τον Διευθυντή. Διευθύντρια με την φαγάνα στον τοίχο και να κραυγάσει:
«Ληστεία ρε χαμούρες! Αδειάστε το χρηματοκιβώτιο και πετάξτε τα χρήματα έξω στους παππούδες που περιμένουν!»

Αχ ρε πούστη μου, να μην ξέρω να οδηγάω μπουλντόζα…

Οι τηλεοπτικοί «κολαούζοι»

Τι είναι ένας «τηλεοπτικός κολαούζος» θα ρωτήσετε.
Δικιά μου έκφραση, που αναφέρεται σε εκείνους τους ΓΕΛΟΙΟΥΣ τύπους, που όταν εμφανίζεται μια κάμερα ν απερνει πλάνα ή συνεντευξη από κάποιον στον δρόμο, κανουν ότι μπορούν για να πάρει η κάμερα την μαλακισμένη σκατόφατσά τους.
Τι νομιζουν ρε γαμω την άγνοιά μου μεσα;
Θα «κερδίσουν» πόντους στην παρέα τους, θα που λήσουν μούρη, θα τους ανακαλύψει κανένας τηλεοπτικός παραγωγός, θα τους πάρει ο Γαλάτης στην Μύκονο, θα βγάλουν δίσκο, θα τους φύγει η πιτυρίδα, ή μηπως θα τους μεγαλώσει το πουλί;
Τι γίνεται ρε πστη μου;
Το πιο σιχαμένο δε, το βλέπω όταν μιλάει κανείς υπουργός, κανένας αρχηγός κόμματος, κανένας δημοτικός άρχοντας, που πάνε δήθεν «τυχαία και αδιάφορα» και στριμώχνονται πίσω του και ζμπρώχνει ο ένας τον άλλον «διακριτικά» για να πλασαριστούν ΑΚΡΙΒΩΣ πίσω και δίπλα από τον ομιλούντα, για να χωρέσει η καρκάλα τους στο πλάνο.
Να την σπάσω μου ΄ρχεται την γαμωτηλεόραση με κάτι τέτοια.
Τι μούτζα έχει εκτοξευτεί σε τέτοιες περιπτώσεις δεν λέγεται.

(Παρένθεση:
Οι «παλαιότεροι» ίσως θυμούνται τον θρυλικό πλέον «Μητσάρα», ο οποίος έχει πλέον διδακτορικό στο «σπορ» και θυμίζει μια αθωα και απονηρευτη εποχή
Είχε ξεκινήσει από τις συνεντεύξεις στα γήπεδα και ήταν πίσω από κάθε προπονητή, παίκτη παράγοντα που μίλαγε στο μικρόφωνο.
Τα αθλητικά τηλεοπτικά Κυριακάτικα απογεύματα, ήταν η «Μήτσειος τηλεοπτική ζώνη»
Κανένας δεν μπορούσε να καταλάβει, πως κατάφερνε και το βραδυ η φάτσα του ήταν σε πλάνα συνεντεύξεων από την Νέα Σμύρνη, την Ριζούπολη, το Περιστέρι, το Καραϊσκάκη.
Γύρω στο 1990 στο Περιστέρι, μετά από ένα αγώνα του Ατρομήτου και αφού έχει ολοκληρωθεί η συνέντευξη του προπονητή, ο Μητσάρας απ’ έξω από το γήπεδο και χτυπιέται και να οδύρεται που του κρύψανε το μηχανάκι και δεν θα προλάβαινε να πάει στο γήπεδο του Αιγάλεω.
Έπειτα, ο Μητσάρας άπλωσε την δραστηριότητά του και σε πορείες, εκθέσεις, ομιλίες.
Εμφανίστηκε μάλιστα και ένας ανταγωνιστής του, ένας τύπος με μακρύ μπουκλέ μαλλί και μουστάκι, αλλά τελικά αυτός άλλαξε καριέρα και έγινε μέλος της ομάδας των «Παρατράγουδων» της Πάνια. «Τραγουδάει» κιόλας.
Να΄ναι καλά οι άνθρωποι τουλάχιστον αυτοί ήταν «αγνοί» και «άδολοι»
Οι σύγχρονες «τηλεοπτικοί κολαούζοι» όμως, είναι απλά ψωνάρες, σπαζοκλαμπανιες και μαλακοπίτουρες.
Ου ρε!)

• Τα καβλόγκαζα «ΧΤ» και τα «παπάκια» με τις «πειραγμένες» εξατμίσεις.

Μια φράση μόνο για τους αναβάτες τους:

«Να σας μπει η εξάτμιση στον κώλο ρε μικροτσούτσουνοι και να κολλήσει το γκάζι ανοιχτό!!!»

• Οι «μαλάκες γονείς-οδηγοί»
  

ΚΑΛΑ ΡΕ ΣΕΙΣ!
ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΟΣΟ ΣΚΑΤΟΜΥΑΛΟΙ ΓΟΝΕΙΣ!
ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΤΟ ΜΠΡΟΣΤΙΝΟ ΚΑΘΙΣΜΑ ΓΑΜΩ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΑΣ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΦΟΡΑΜΕ ΖΩΝΗ!
ΑΕΡΟΣΑΚΟΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΊ ΑΝ ΦΡΕΝΑΡΕΙ Ο ΜΑΛΑΚΟΠΑΤΕΡΑΣ ΑΠΟΤΟΜΑ!
Κοινη λογική ρε ηλίθιοι.
Και καλά εσύ είσαι ηλίθιος και η σύζυγος είναι βλήμα.
ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΡΕ ΚΡΕΤΙΝΟΙ ΤΙ ΦΤΑΙΕΙ;;;

• Οι μαρκουτσοφόροι δημοσιοκάφροι.
  

Μαλάκα μου, παθαίνω παράκρουση έτσι και με πλησιάσει κανένας σε ακτίνα 10 μέτρων.
Δεν τους μπορώ ρε, δεν θέλω ούτε να τους βλέπω.
Τους θυμάμαι σαν κοράκια να έχουν στριμώξει την μάνα και τον πατέρα μου όταν χάσαμε το σπίτι μας στον σεισμό του ’99 για να πάρουν πλάνα απόγνωσης και απελπισίας.
Τους βγάλανε από τα χέρια μου οι άλλοι σεισμόπληκτοι γείτονες.
Λυσσάω, μουγκρίζω, αφρίζω, θέλω να του φάω το καρύδι.
Γυρνάει ο μάτης μου, αρχίζω και σκάβω το έδαφος με τις οπλές μου, τεντώνεται ο σβέρκος μου.
Συνήθως πιάνει και δεν με πλησιάζουν.

Κρίμα όμως γιατί κάποιες στιγμές θα γούσταρα να φάω ψητή την γλώσσα κανενός τους…

• Άκυρες καταστάσεις όταν βιάζομαι
  

α) Σε Εφορία, πανικόβλητος, να προλάβω να καταθέσω κάτι κωλόχαρτα και να φύγω με παντιλίκια να πάρω τα παιδιά από το σχολείο, ψιλοχεσμένος μια και είμαι παρκαρισμένος μισο-παράνομα (μπροστά σε παράνομο parking).
Μπαίνω στον 3ο και πατάω ισόγειο, το κωλοασανσερ αρχίζει και ανεβαίνει αντί να κατέβει, αργά, απελπιστικά Α- Ρ- Γ-Α, εγώ έχω φάει την επένδυση νοβοπάν και μασουλάω τον καθρέπτη του θαλάμου, οπότε τρίζοντας φτάνει και σταματά στον τελευταίο όροφο τον 6ο, η πόρτα ανοίγει αργά, απελπιστικά Α- Ρ- Γ- Α και ένα σούργελο με τγρέ μαλλί (ναι ρε πούστη μου, ΤΙΓΡΕ!!), χώνει την μπιχλόφατσα της στο άνοιγμα και ρωτάει: «Αχ, σας πήρα πάνω; Κάτω πάτε;;;»
ΑΦΟΥ ΜΩΡΗ ΒΛΑΜΜΕΝΗ ΜΕ ΒΛΕΠΕΙΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΩ, ΠΟΥ ΘΕΣ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΩ, ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΕΞΥΠΝΑΔΑ ΣΟΥ;;
ΟΧΙ ΜΩΡΗ, ΠΑΝΩ ΠΑΩ, ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΕΤΡΟ ΝΑ ΑΛΛΑΞΩ ΤΑΚΑΚΙΑ ΚΑΙ ΦΛΑΝΤΖΕΣ!

Μπέκα μέσα ρε γίδι μην σε πλακώσω στα κλωτσίδια και κατέβεις τις σκάλες κουτρουβαλώντας.
Μου θες και «τιγρέ» μαλλί.
ΒΛΗΜΑ!

β) Σε βενζινάδικο, βιαστικός, πάλι άργησα γαμωτο, σβυνω την μηχανή και σαν αίλουρος πετάγομαι έξω και ανοιγω ο ίδιος την ταπα του ρεζερβουάρ.
Βγαίνει ο τύπος από το Lubricant Market, ΚΑΙ ΣΕΡΝΕΤΑΙ ΜΙΛΑΜΕ, «τι διάολο, αιμορροΐδες έχει;; και πόσο μεγάλες είναι και πάει έτσι;».
Φτάνει στην αντλία, κοιτάει με το βλέμμα της αγελάδας και ρω΄ταει αργόσυρτα: «Βενζζίνηηη;;;»
Όχι ρε παπάρα, βάλτου ποτάσα και εμένα ένα κλύσμα στα όρθια.
Δεν μπορεί ρε σεις, από τις αναθυμιάσεις της βενζίνης πρέπει να χτύπησε πειράκια
Δεν εξηγείται αλλιώς

γ) Super Market.

Ουρά μέχρι τις μουστάρδες, μπροστά μια γιαγιά, με 3 πραγματάκια στο καλάθι της, τα δίνει στην ταμία και εκεί ανακαλύπτει πως τα κρεμμυδάκια δεν είναι ζυγισμένα.
Η ταμίας της λέει ευγενικά πως πρέπει να ζυγιστούν, η γιαγιά ξεκινάει se slow motion να πάει στην άλλη άκρη του μαγαζιού που είναι το «μανάβικο», έχειόμως ήδη χτυπήσει η ταμίας τα άλλα 2 είδη της γιαγιάς και δεν μπορώ να δώσω τα δικά μου, οι πίσω μου την ψιλιάζονται και «πηδάνε» στις διπλανές ουρές και μένει ο μαλάκας (ναι εγώ) να περιμένει την γιαγιά από την15μερη κρουαζιέρα στα ζυμαρικά, τα ζαχαρώδη, τα γαλακτοκομικά, τα μαναβικής και πάλι πίσω.
Δεν μου φταίει η γιαγια σε τίποτα βεβαια,αλλά η γακντεμιά μου γαμώ την Θεωρία των Παιγνίων μέσα.
Μα σε μένα ρε πούστη μου;;;;

• Άκυρες διαφημίσεις
  

Ρε μαμούχαλοι, γιατι όταν διαφημίζετε έγχρωμες τηλεοράσεις στην τηλεόραση τονίζετε με στόμφο και το «πόσο ζωντανά χρώματα έχει το νέο μοντέλο της APO-VLAK-OSH 5;;;

ΑΝ ΒΛΕΠΩ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΟΣΟ ΖΩΝΤΑΝΑ ΡΕ ΗΛΙΘΙΟΙ, ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΑΛΛΗ ΕΓΧΡΩΜΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ!
Μου αρκεί αυτή που έχω τώρα.
Τι δεν καταλαβαίνω ρε σεις;;;;

• Nes-café.
  

Junkie φιλαράκι.
Εθισμένος του κερατά λέμε.
Το έχω ελαττώσει σε 2 - 3 ημερησίως (καλή ποσότητα δεν λέω), αλλά αν δεν πιώ το πρωί και το απόγευμα παθαίνω στερητικό.
Πως θα κόψω το τσιγάρο την αγανάκτησή μου μέσα;;;
Άσε που αν είμαι κουρασμένος το βράδυ και δεν πιω ΕΣΤΩ ΔΥΟ ΓΟΥΛΙΕΣ δεν μπορώ να κοιμηθώ.
Τι σκατά ρίχνουν μέσα οι κιορατάδες και δεν ξεκολλάω;;;

• Τηλεφωνήματα για πιστωτικές κάρτες, κινητή και σταθερή τηλεφωνία, χρηματοοικονομικά προϊόντα κλπ
  

Γεια σας
Ο κος Χλέμπουρας;
-Μάλιστα. Τι θέλετε;
-Ονομάζομαι Σαλταπήδα Κε Χλέμπουρα και σας παίρνω να σας ενημερώσω για την νέα πιστωτική κάρτα (πρόγραμμα τηλεφωνίας κλπ κλπ) της Thasasxeskiso Bank, με προνομιακό επιτόκιο 90%, δωρεάν συνδρομή και για τα δισέγγονά σας και απεριόριστη αριθμό πεολειχιών στο σπίτι σας από 2μετρα αβάδιστα, ακούραστα, ατελείωτα μανεκέν, χωρία καμιά επιβάρυνση για εσάς.
- Μα, είμαι παντρεμένος
- Αναλαμβάνουμε να σας απαλλάξουμε και από αυτό αν το επιθυμείτε… Λοιπόν;

Εντάξει οι κακόμοιρες οι τηλεφωνήτριες και οι τηλεφωνητές στην ουσία δεν φταίνε, τους βάζουν το μαχαίρι στο λαιμό να κάνουν συγκεκριμένο αριθμό πωλήσεων σε συγκεκριμένο χρόνο αλλιώς τους διώχνουν, αλλά δεν φταίω και εγώ γαμώτο όταν παίρνουν στις 3 – 4- 5 το μεσημέρι, την ώρα που ξαπλώνω το ταλαιπωρημένο μου κορμί να κλέψω λίγο ύπνο πριν ξυπνήσουν τα πιτσιρίκια και με χοροπηδάνε μέχρι το βράδυ.
Λυπάμαι αλλά τους το κλείνω στα μούτρα και ας λένε ότι θέλουν, διαφορετικά θα τους πλακώσω στα γαλλικά…
Γαμωτο, λες να πάρει και 3ο μερος;;;;;

(Έβαλα λάθος μουσική εκτέλεση του κομματιού, αλλα δεν μπορώ να το διαγραψω γαμωτο. Δεν βαριέσαι, μηπως ακούει και κανενας;;;... )

"Αριστερός Φασισμός"

Αφορά το πρόσφατο τρομοκρατικό χτύπημα κι υπογράφεται από τον Γιώργο Χ. Παπασωτηρίου. Με καλύπτει πλήρως.

"Όποιος αφαιρεί μια ζωή, ασκώντας τυφλή και άνανδρη βία, για λόγους πολιτικού συμβολισμού είναι φασίστας. Δεν μπορεί η απάντηση στη βία να είναι η βία, η απάντηση στον αιματηρό φασισμό να είναι ο φασισμός. Διαβάζοντας κανείς τις προηγούμενες προκηρύξεις των δολοφόνων, διακρίνει την αλαζονεία, τα υπερτροφικά Εγώ, που επέλεξαν να σφραγίσουν το πέρασμά τους απ’ αυτή τη ζωή με μίσος και αίμα. Γι’ αυτό δεν είναι επαναστάτες, αλλά μανιακοί που έχουν ανάγκη ψυχίατρου. Ο αυθεντικός επαναστάτης πρέπει να είναι ο de l’ un, η εξαίρεση που σιχαίνεται το Εγώ του, «τη σκόνη που με αποτελεί και σας μιλά», όπως έλεγε ο σύντροφος του Ροβεσπιέρου, ο Σαιν-Ζυστ, κι όχι ένας ακραία εγωπαθής, ένας «χάνιμπαλ λέκτερ» που τρέφει τον υπερμεγέθη ναρκισσισμό του με αίμα. Στις προκηρύξεις τους κατηγορούν τη «μηντιακή δημοσιογραφία» (λες και υπάρχει μη μιντιακή) για «φασιστικό μονόλογο», για το φασισμό των λέξεων, παραγνωρίζοντας ότι οι ίδιοι είναι οι φασίστες των κουμπουριών, φασίστες δολοφόνοι. Λένε πως ακολουθούν «την τακτική της μόνιμης απειλής», του φόβου και του τρόμου. Αλλά «Ο τρόμος χωρίς την αρετή είναι ολέθριος»(Ροβεσπιέρος). Και η αρετή είναι η «Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη» που οι αριστεροί(κατά τον αυτοπροσδιορισμό τους)-φασίστες τρομοκράτες έχουν γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων τους. Σημειώνουν ακόμη πως «Το οργανωμένο αντάρτικο πόλης είναι ο μόνος δρόμος των επαναστατικών δυνάμεων για την Ανατροπή». Ο μεγάλος στόχος τους είναι η «Ανατροπή» του υπάρχοντος συστήματος, χωρίς όμως να ξέρει κανείς τι θα βάλουν στη θέση του. Η πράξη, πάντως, δείχνει ότι θα βάλλουν στη θέση του καλάσνικοφ, σκόρπιονς και πιστόλια. Οι δολοφόνοι, την ώρα που καταγγέλλουν τη χειραγώγηση της συνείδησης από την τηλεόραση, το σχολείο, την κοινωνία του θεάματος κ.ά., την ίδια στιγμή στήνουν το δικό τους αιματηρό θέαμα, προσφέροντας στην τηλεόραση άφθονη ύλη, έτσι ώστε να εκτιμά εύλογα κανείς ότι οι «σεχταριστές» (υπό την προτεσταντική μάλλον έννοια) παίζουν το παιγνίδι των μίντια και της καθεστηκυίας τάξης".